ویرگول
ورودثبت نام
مصطفی ارشد
مصطفی ارشد* نویسنده و شاعر * صاحب کتاب‌های : شاعرانه‌ی عشق - اناردون – داستان‌های زیرپوستی - عشق، قرنطینه، مرگ و چندین اثر مشترک دیگر در نشرهای مختلف داستان‌نویس اجتماعی و طنز http://www.mostafaarshad.ir/
مصطفی ارشد
مصطفی ارشد
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

می‌خواهید مسخ شوید ؟؟؟

امروز در حین کار کردن، به این فکر می‌کردم، که اگر به من این قدرت یا شانس را می‌دانند که بمیرم و ادامه حیاتم را در قالب یک حیوان سالم سپری کنم، چه حیوانی را انتخاب می‌کردم؟

خُب حتمی، با این وجود، حیوانات زیادی در ذهن ما، تداعی می‌شود. از سگ باوفا تا اسب نجیب، گربه ملوس، ماهی آزاد، عقاب و هزاران موجود زنده دیگر، که قطعا کسی پیدا نمی‌شد که سوسک یا حشرات چندش‌آور را برای ادامه حیات، انتخاب کند.

با کلی تامل و فشار آوردن به کله پوک خویش، همه حیوانات را تصور کردم. با این وجود که عاشق حیوانات هستم، یک لحظه خودم را سگ تصور کردم، سگی باوفا که همراه رمه، پابه‌پای چوپان و حیوانات، می‌روم و نمی‌گذارم که گوسفند، بز و قوچ، از مسیر اصلی خارج شوند یا مراقبت ویژه از آنها در مقابل گرگ و حیوانات درنده می‌کنم. اما در نهایت، شب که می‌شود، چوپان با نوازش بر سر من، یک تکه استخوان یا گوشت برای وعده غذایی و تشکر، جلوی من می‌اندازد.

ذهنم را از سگ گله بودن، دور کردم. اما اگر هم سگ آزاد بودم، که همان احترام و وعده غذایی دائمی را هم نداشتم.

جهت ذهنم را به سوی گربه کشاندم. گربه آزاد یا خانگی، فرقی نداشت. چون باز هم سرنوشت گربه، شبیه به همان سگ می‌ماند. گربه ملوس و خانگی، در ناز و نعمت و بازی می‌گذرد، گربه خیابانی هم که عاقبتش معلوم است.

همین‌طور جهت ذهنم را به سوی حیوانات دیگر کشاندم، تصور کردم که اگر اسب بودم، چه روزگاری داشتم، اسبی مسابقه‌ای یا وحشی آزاد. باز هم بخت و اقبال، مشابه، حیوانات قبلی را داشتم. اگر اسب مسابقه‌ای بودم، با عزت و احترام با من رفتار می‌کردند، ولو خیلی با عزت و احترام والاتر از بقیه حیوانات، با بهترین غذاها و در اصطبل درجه یک، از من نگهداری می‌کردند.

اسب وحشی هم، که کسی سراغش نمی‌رود.

در این درگیری ذهنی، به شیر، پلنگ، گاو، گوسفند هم فکر کردم.

اما به یک جاندار جالب رسیدم که، فکر می‌کنم، برادران واقعا بیکار رایت، از آن الهام گرفتند.

خودم را پرنده تصور کردم، اما پرنده‌ای آزاد، که در نوع خودش، واقعا جالب هستش. که آزادانه بتوانم هر جا، دلم می‌خواهد، بدون دخالتِ قفس، در اوج آسمان‌ها، به هر شهری، دشتی و هرکجا زیبایی باشد، بروم.

حتی گاهی اوقات، افکار شیطنت‌آمیز سراغِ من می‌آید، که کاش پرنده بودم و بدون ویزا، پاسپورت، پول عوارض، از مرز‌ها می‌گذشتم و به کشورهای دیگر، سفر می‌کردم. آن هم رایگان، رایگان. یا اینکه، برای شوخی و وقت گذرانی، روی شاخه درختان می‌نشستم و قضای حاجت را عملی می‌کردم. حالا شانس بد خودِ آدم‌ها بود که آن لحظه، زیر درخت، در حال استراحت باشند.

از هر منظری به پرنده بودن نگاه می‌کنم، می‌بینم حداقل آزاد بودنش، منفعت بزرگی دارد. وگرنه، خطرات زیادی در کمین آن پرنده بیچاره نشسته است، که کمترین خطر آن، مورد حمله قرار گرفتنِ توسط پرنده‌های قوی‌تر است، یا توسط انسان‌ها، شکار می‌شود.

اما در آخر، به نتیجه مطلوبی نرسیدم که اگر قرار بود در قالب یک حیوان باشم، چه جانداری را انتخاب می‌کردم.

اگر تنها انتخاب اجباری من، برای ادامه حیات، این روش بود، شاید همان، پرنده آزاد بودن را انتخاب می‌کردم.

ولی در حال حاضر، ترجیح می‌دادم که انسان باشم. یک انسان به دور از دروغ، دو رویی، ریاکاری. انسانی که با صداقت زندگی‌اش را ادامه بدهد و اینکه برای رسیدن به اهداف و منافع شخصی‌اش، شرافت و منش، خودش را زیر پا نگذارد.

می‌توانید مقالات من را در سایت رسمی هم مطالعه کنید

https://b2n.ir/q93341

مسخ
۱
۰
مصطفی ارشد
مصطفی ارشد
* نویسنده و شاعر * صاحب کتاب‌های : شاعرانه‌ی عشق - اناردون – داستان‌های زیرپوستی - عشق، قرنطینه، مرگ و چندین اثر مشترک دیگر در نشرهای مختلف داستان‌نویس اجتماعی و طنز http://www.mostafaarshad.ir/
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید