
آسمان در تاریکی شب غوطهور شده بود، طوفانی به راه انداخته بود و شهر را کفنپوش کرده بود.
خانواده تکنفرهای در خیابان سیزدهم، پلاک یازده، در خانهای که دیوارهایش به تازگی در رنگ کِرمی خیسانده شده بود، زندگی میکرد.
مورگان استفانی، کنار شومینه نشسته بود و صدای پژواكی كوبندهای از پشت پنجره شنیده میشد و بیتوجه به آن، خودش را در پتویی خاکستری مچاله کرده بود و قهوهای را که تازه دم کرده بود، می نوشید.
مورگان در تنهایی خودش به سر میبرد. در حقیقت، او تنها با کسی که عاشقش بود و یا خاطراتی که از آن در کنج حافظهاش مانده بود، زندگی میکرد.
مورگان برخلاف بقیه، تنهایی و سکوت شب را بیشتر از هر چیز دیگری دوست داشت، چون میتوانست خودش را از نور زننده خورشید، پنهان کند و در هزارتوی افکارش، در جستجوی خاطرات گمشدهاش با جولی، جولان بدهد.
مورگان سی و پنج سال است که، یتیم به دنیا آمده است و این سالها را در انزوایی تند و سخت پشت سر گذاشته است.
حالا در شبی که ستارهها از تاریکی شب، خوف برشان داشته بود و در پشت ابرها مخفی شده بودند، مورگان در برابر تفتیشهای ذهنی و خاطرات رنگپریدهاش، پیروز شده بود. دستان جولی که به نرمی ابر بود، بروی گونههایش حس میکرد، وزش موهای پریشانش را در تندباد وحشی شب میدید و رنگِ آبی چشمانش را حفظ میکرد. از پشت شیشه نازک عینکش، او را برای آخرین بار میدید. زمانی که دیگر آسمان در تاریکی بیپایان و مطلق، بالغ شده بود و مهتاب به سرخی خون کشیده بود، درختان به اندازه دریا بنفش شده بودند، علفها مثل سایه سیاه و تاریک، سطح شهر را پوشانده بودند.
مورگان حیرتزده شده بود، هردویشان لبخند بر لبشان نقش بسته بود و از پشت شیشه ضخیم، به ماه سرخ خیره شدند.