
من و پدرم به بالشتی که پشتمان جا گرفته بود، تکیه زده بودیم و تلویزیون روشن بود. اما بدون اینکه به همدیگر نگاه کنیم و حرف بزنیم.
پدرم به حرفهای گوینده خبر گوش میداد و من هم به موضوعی که مدتها فکرم را مشغول کرده بود و مثل خوره، تمام تن و روحم را خورده بود.
فکر مهاجرت به کانادا، چیزی بود که نمیتوانستم به این سادگی با پدر در میان بگذارم.
چون میدانستم با شنیدنش، حکم اعدام خودم به دست پدر دادم و از همه بدتر، به من اَنگ خائن، نمک به حرام و وطن فروش به من میچسباند و اینکه به راحتی من را مرتد میخواند.
سالهاست که در خانهیمان به رسم اجدادِ پدرم، پدرسالاری و خشک مقدسی، فرمانروایی میکند.
آنقدر این رویه و جریان خشک مقدسی پدر من، در خانه ریشه کرده است که هر کدام از اعضای خانواده، به راهی دیگر کشیده شدند که حق و باطل بودنشان را نمیتوانم تشخیص بدهم.
مثلا خواهر کوچکترم با پسر همسایه رابطه پنهانی دارد که جزئیات آن را از گفتگوهای مخفیانه با دوستش افسانه که حالا با من در ارتباط است و کسی نمیداند، در میان میگذارد.
یا برادر بزرگترم که دو سالی میشود که پنهانی تغییر دین داده است ولی باز هم از ترس پدر، مقابل چشم او نماز نمادین میخواند و حضور زورکی با لبخندی ظاهری، در مجالس مذهبی شرکت میکند.
یا مادر من که به بهانه شرکت در مجالس ختم قرآن، سر از دورهمیها و پارتیهای خصوصی با رقص و پایکوبی، در میآورد.
حالا پدر من با لبخندی رضایتمند که توانسته است خانواده سالم و مذهبی، تربیت کند به دیدن اخبار، ادامه میدهد.
من به این نتیجه رسیدم که فردا با بلیط و پاسپورتی که همین لحظه در کیف دستیام، آرام گرفتند، به فرودگاه بروم و در نهایت با چسباندن یادداشت خداحافظی از خانوادهام، به کانادا پرواز کنم.
امیدوارم روزی برادر، خواهر و مادرم هم به هر جایی از به جز آن خانه، مهاجرت کنند.