
مرگ نیست که به مُردن وامیداردمان، بلکه زندگیست که گاه به سنگینی غروبی بیپایان، بر شانههای خستهمان مینشیند.
مرگ، سایهای است در دوردست، شاید غمگین و تیره، اما همیشه دور از دسترس، همچون آوای یک نینامه که در پیچاپیچ روزها و شبها گم میشود.
این زندگیست که با تمامی زیباییها و شگفتیهایش، گاه چون بادی سرد، روحمان را به لرزه در میآورد؛ زندگی است که گاه با هزاران زخم ناگفته، ما را به سوی مرگی معنوی میکشاند، مرگی که در پس هر لبخند پوشیده میشود، در دل هر نگاه مهربان.
مرگ نیست که به مُردن وامیداردمان، بلکه آن لحظههایی است که احساس میکنیم هیچ نوری نمیتواند تاریکیهای درونمان را روشن کند؛ آن روزهایی که زخمهای روحمان چون درختی خشکیده، از درون ترک میخورند و فرو میریزند.
اما در این میان، امید همچون ستارهای در شبهای تاریک، میدرخشد؛ این امید است که ما را از لبه پرتگاه بازمیدارد که به ما نشان میدهد مرگ پایان همه چیز نیست؛ این عشق است که ما را از نو زنده میکند، که ما را به سمت نوری میبرد که از دل تاریکی میگذرد.
پس بگذارید زندگی را با تمامی تلخیها و شیرینیهایش بپذیریم، بگذارید با دلی آرام و نگاهی امیدوار، به پیشواز هر روز برویم.
چرا که مرگ نیست که به مُردن وامیداردمان، بلکه زندگیست که ما را به زیستن فرا میخواند، به نبردی زیبا و بیپایان.
نویسنده: مصطفی ارشد