" لمس نور "

چند هفته‌ای می‌گذشت که چشمانم‌ ، با نور غریبه بودند و با نبودنش‌ به راحتی کنار آمدم.
و زندگی‌ام شبیه رشد‌ دانه‌ای در دل خاک بود که هیچ‌ شناختی از آفتاب نداشت و برای لمسش تلاش‌ می‌کرد.
خیلی سخت است که نیمی‌ از زندگی‌ات را با روشنایی نور گذرانده‌ باشی و بی‌اهمیت به آن ، اتلاف عمر کرده باشی.
و حالا در این لحظه از زمان که در آن به طور نامعلومی گمنام مانده‌ام‌‌ ، در انتظار باز شدنِ درِ سلول و لمس دوباره تیغ آفتاب هستم.

نویسنده : مصطفی ارشد