
روزی در جمعی از بزرگان ، باورم را بیان کردم اما با بازخوردهایی یکطرفه و ناعادلانه روبرو شدم که برای به کرسی نشاندن حرف خودشان به تکاپو افتاده بودند و هر منطقی را نقض و یا هر نقضی را منطق میدانستند و در کش و قوسهای بحثمان ، هیچکدام از بزرگان قبول به عدله و باور من نداشتند.
تا که یکی از بزرگان با صدای تنبلِ کشدارش ، لب به سخن گشود و همزمان با تمارضهای مداوم در پناهِ وقار و آرامشِ نگاهش ، عدله من و باقی بزرگان را رد کرد.
چشمان همه ما ، گشاد و ناباور شد که چه عدلهای برای خودش مقدم میشمارد و ما را به دور از عدالت میخواند.
با شنیدن کلماتی از آن پیر خردمند ، من و از جمله بزرگان دیگر ، سکوت را به دفاع ترجیح دادیم و تا سالها به آن فکر کردیم و برایش تلاش کردیم.
تنها این کلمات را بیآموزیم و درک کنیم
" قضاوت نکنیم ، حسادت نکنیم ، دروغ نگوییم ، احترام بگذاریم "
نویسنده : مصطفی ارشد