
وقتی چراغهای روشن یکباره خاموش شد، انگار زمان ایستاد و سکوت همهجا را فرا گرفت.
در آن لحظهی ناب و اسرارآمیز، تاریکی به آرامی پخش شد و سایههای مرموزی به زندگیهای ما خزید. چشمهایمان به دنبال نوری بودند که مسیرمان را روشن کند، اما در آن خلاء بیانتها، فقط صدای تپش قلبهایمان را میشنیدیم.
خاموشی چراغها، شاید نمایشی از ناپایداری جهان باشد، یادآوری اینکه هیچچیز همیشگی نیست.
این لحظهها ما را به فکر فرو میبرد و به درونمان نگاهی عمیقتر میافکند، جایی که امید و هراس درهم تنیدهاند، در این سکوت غریب، شاید به یاد آوریم که روشنایی واقعی، از درون خودمان میتابد، از قلبهایی که همچنان برای عشق و زیبایی میتپند.
این خاموشی، فرصتی است برای بازنگری، برای یافتن معنای تازهای در زندگی، شاید در این تاریکی، شعلهای جدید در درونمان روشن شود، شعلهای که از اعماق روحمان برمیخیزد و ما را به سوی افقی نو هدایت میکند و وقتی که چراغها دوباره روشن شوند، ما با قلبی آرامتر و ذهنی بیدارتر به استقبال روشنایی خواهیم رفت.
نویسنده: مصطفی ارشد