
به روستایی سفر کردم که مردمانش در جهانهای نهانی و دورافتادهِ عقایدشان غرق بودند و با دنیای مدرنیته هیچ خصومتی نداشتند و در لابهلای سنگلاخهای آهنین روستا ، هنوز هزاران آرزو در دلهایشان مانده بود که تردیدِ کشندهای را در درون خود دفن کرده بودند. در این میان قدمهایم با تردید از میان گلها و درختان سر به فلک کشیده به سوی رودی پیوسته ، به شمارش در آمده بودند که اسیر نگاه سردِ پرندگانی شد که صدایشان را در گلو میغلتاندند.
برای نجات از این دوراهی غمگین ، دست به دامن مردمان دلسوزنما شدم ولی افسوس که حرفهایش آدم را میگَزید و در دامهای آهنبافت قلبشان دست و پا میزدم.
در آیندهای نزدیک که جزمهای حقیر و چندشآور سیرتشان بهبود یابد و در سیرک صداها و هیاهوی عربدههای وجدانشان ، بیدار شوند و به سرعت به جای خالی قلبهای ترکخورده نظری اندازند.
نویسنده : مصطفی ارشد