
ذهن حقیقتجوی من ، سرگردان در مهای غلیظ در میان سوالهای سنگین و مغزفرسا جا خوش کرده است.
در ساکتترین خانههای تنهایی ، هم زخم است و هم مرهم که در لایههای ضخیم رمز و رازی گُنگ پیچیده شده است.
به زبان آسان است خارج شدن از لایه تنهایی ، ولی اینگونه نیست رسیدن به روشنایی.
خوگرفته میشوی به پراکندگی به پریشانگویی به تنهایی و در نبض بیتپش خاک ، آرام میگیری و در تن ترکخورده ترمیم ناپذیر زمین ، به خواب میروی.
گاه این چنین است ، نتیجه هرزهگویی در لایههای پختگی و عمق دیوانگی.
و در گرداب هستی ، به نیستی و در عمق تنهایی به یگانگی میرسی ، ولی افسوس نتیجهاش چیزی جز این نمیشود که در اوج تنهایی به انتهای زندگی میرسی.
نویسنده : مصطفی ارشد