
از این جا که من نشستهام، جهان چونان لوحی گسترده در برابر چشمانم رخ مینماید.
سراپا چشم شدهام، هر لحظه در جستجوی رازهایی که در عمق زمان نهفتهاند، هر نسیم که میوزد، هر پرنده که در آسمان به پرواز درمیآید، هر برگ که درخت را ترک میکند، مرا به تفکری عمیقتر میکشاند، گویا که طبیعت با زبان بیصدا با من سخن میگوید.
پشت پا زدهام به دنیا و دغدغههای آن، تا بتوانم با دلی سبکبال و دیدهای سفید، حقیقت را درک کنم. آنجایی که دیگر ناپاکیها و زشتیها مجال ورود به دل را ندارند، دل چون چشمهای زلال است که در آن فقط انعکاس زیباییها و نیکیها دیده میشود.
هر لحظه که از این جهان فانی عبور میکنم، بیشتر به بیارزشی ظواهر و زرق و برقهایش پی میبرم.
اینجا، در سکوت و خلوت، میتوان به ژرفای هستی رسید و با تمام وجود، به سرشت خویشتن پی برد.
دیدهام سفید شده از زلالی این لحظات، و هر چه میبینم، نوری است که از حقیقت میتابد؛ در اینجا، در این نقطهٔ آرامش، میتوان به درکی فراتر از مادیات رسید.
اینجا، جایی است که قلب به صدای جهان پاسخ میدهد، و روح در آغوش آرامش جاودان قرار میگیرد؛ از اینجا که من نشستهام، جهان به تمامی معنا دارد، و من، چون ناظری بیطرف، در تماشای این عظمت بیپایان، غرقهام.
نویسنده: مصطفی ارشد