
شبها از رنج خستگی و جان کندن در عمق روز ، به مردمانی میاندیشم که برای لقمهای نان حلال یا حرام ، به زبان و زورِ بازویشان متوسل میشوند و به رخ همدیگر میکشند.
ولی من بیخیال از دلِ خستهام و آن آههایی که از سرِ حسرت به مرزِ جانم میرسانم ، به مردِ شعلهوری خیره بودم که در عمقِ مردابها به جستجوی حقیقت میاندیشید و همهچیز مهیا بود برای پروانگی شدن در اوج ظلمت و آنگاه که چراغ تخیلش را خاموش کرد به حقیقت برهنه زندگی دست یافت.
و آن مردِ خاموش شد.
لحظهای گذرا ، کلام آخرِ مرد را به یاد آوردم که در مغز استخوانم فرو رفت.
"" در این روزگار ، بنگر و بنویس و گوش فرا بده که حقیقت برهان در لای برگهای سپیدِ کتابهایست که به میل و تمنا خودت میخوانی ، نه در میان افکار و تخیل پوسیدهات. ""
وقتی کلمۀ " حقیقت برهان " در دهانش میگرداند ، قند در دل من آب میشد.
نویسنده : مصطفی ارشد