
وسط چله تابستان، کار اداری من در شهرداری بدجور گره خورده بود و به هرکس و هرجا میرفتم، فایده نداشت، خواهش و التماسهای من، افاقه نمیکرد.
چونکه برای آپارتمان مسکونی، تازه ساخت من، توسط شهرداری، حکم تخریب یا همان ماده ۱۰۰، صادر شده بود.
حالا، تنها راه من پرداخت جریمه سنگین بود که از عهدهاش برنمیآمدم یا اینکه باید شاهد، تخریب و سقوط، تکتک آجرها و اجزای ساختمانم باشم.
اما، دو روز قبل از اجرای حکم، یاد محمود افتادم.
محمود عبدالهی، شخصی بود که، تو سال ۷۹، با او دوست شدم، البته آن زمان هردویمان، حدود ده سال بیشتر سن نداشتیم.
ولی الان، با ۲۰ بار تغییر فصل، سی ساله شدیم.
محمود که به قول آقاجانم " اگه تمام دنیا رو هم یک لقمه بکنه و بخوره، بازم لاغر مُردنیه "
کاری ندارم که راهرفتنش هم از بغل، شبیه پاندول ساعت هستش و جدا از جاذبه زمین راه میرود.
حالا محمود، جز مدیران رده بالای این ارگان در مشهد بود. بدون فوت وقت، به محمود زنگ زدم. بگذریم که، شمارهاش را نداشتم و با کلی پرس و جو، گیر آوردم.
وقتی تماس گرفتم، تماس را جواب داد. بعد از به جا آوردن من، با صدای خشک و تیزش، که انگاری ناخن بلندت را روی سنگ میکشی، شوخیهای بیمزه و متلکهایش، را از من دریغ نکرد.
من هم برای اینکه، بتوانم دل محمود را به دست بیارم به شوخیها و گوشه و کنایههایش، با جان و دل گوش کردم و قهقهه زدم.
میدانستم که، سخت میشد محمود را راضی به کاری غیرقانونی و به قول خودش حرام کرد.
وقتی مشکلم را برایش تعریف کردم، آن هم با کلی التماس، دعای خیر برای آقاجان و مادرجانش، تازه راضی شد که پرونده من را در شهرداری، امحا کند.
ولی تنها شرط او این بود که تا صبح فردا، مبلغ بیست میلیون تومان، پول رایج کشور را به شماره حسابش واریز کنم و در آخر حرفهایش، من را متقاعد کرد که این کار، رشوه نیست. بلکه هزینه خدمات است.