
پشتِ درِ اتاق، لنگ در هوا، منتظر بودم تا که اجازه ورود بدهد. چند ثانیهای نگذشت که صدای سنگین و خشمگیناش بلند شد : ” بیا تو ”
با تپش قلب و تشویش، وارد اتاق شدم. سینی کوچک، روی دست من آرام و قرار نداشت. فنجان و قاشق کوچک نقرهای، مانندِ رقاصان تانگویی، روی سینی میجنبیدند.
صدایم، ناخودآگاه، به لرزه در آمد: “سلام آقای رئیسجمهور ”
مثل سابق، توجهای به سلام کردن من نکرد، با دست اشاره کرد که قهوهاش را بذارم روی میزش.
به آرامی، فنجان و قاشق را از رقص تانگویشان، منع کردم. روی میز، کنار لپتاپش، گذاشتم.
به چشمانش نگاه کردم که به او چیزی بگویم، اما با چشمانی که پر از خون و خشم بود، نمیتوانستم، ارتباط برقرار کنم. اما چارهای نداشتم و باید به رئیسجمهور، نکتهای را، گوشزد میکردم.
وقتی من را کنار میزش، ایستاده و بدون حرکت دید، با زبان اشاره به او فهماندم که موضوعی را باید به او بگویم.
منتها اجازه نداد، که یک کلمه حرف بزنم. آنچنان گرم صحبت کردن با یکی از مقامات بالا بود که من را از خودش دور کرد. من هم دیگر، متوجه نشدم که، شخص آنطرف خط، چه کسی بود.
سماجت من برای ماندن در اتاق، رئیسجمهور را حسابی کُفری کرد. خودکارِ روی کتابش را به سمت من پرتاب کرد، معنیاش این بود، که هرچه زودتر، گورم را گم کنم.
اما من باید وظیفهام را درست انجام میدادم، به یکدندگیام ادامه دادم، حتی اگر به قیمت جانم تمام میشد.
خودکار را که ده متر آنطرفتر، در مرکزِ نقش و نگار، قالیچه ایرانی، آرام گرفته بود، برداشتم. نزدیک میز شدم، کاغذ کوچکی را از جیب درآوردم و روی آن یادداشتی برای رئیسجمهور نوشتم ” قهوه تموم شده بود، براتون دمنوش گل گاوزبان دم کردم ”
هنوز برگه را نخوانده بوده، از ترسِ داد و بیدادهایش، سریع فرار را به قرار ترجیح دادم. در حالی که پشت به او، از اتاق خارج میشدم. تُن صدایش با عصبانیت بیشتر شد و با تندی، به شخص آنطرف خط گفت : ” چندبار بگم، من عین کوه پشتتم، تو فقط تموم زعفرونهای قائن رو برام بخر، تو که بهتر میدونی، مهرِ ملانیا، ده کیلو زعفرون اعلای قائنه ”
با نیشخندی مضحک از اتاق خارج شدم، دیگر فهمیدم که آنطرف خط، کسی جز، وکیل ترامپ، ” رودی جولیانی ” نیست.