
مرد خسته و تنها شده بود
به پشت سرش نگاه کرد و مردمانی را دید که برای جای دادن خودشان در داخل واگن مترو ، به هر حرکت و زوری متوسل شده بودند ، بدون رعایت فاصله فیزیکی و بهداشتی که برای حفظ جان خودشان بود. عدهای صورت به صورت همدیگر به طور مشترک ، میله وسط واگن را گرفته بودند.
درها بسته شد ، قطار به راه خودش ادامه داد.
مرد دستفروش ، با در دست داشتن جعبهِ کوچکِ رنگیاش که درونش ماسکهای دستسازِ دخترش بود ، بر روی صندلیهای آبی سالن نشست و منتظر مسافران جدید بود که شاید نیاز به ماسک داشته باشد و به آنها بفروشد.
لحظهی گذشت ، زن و مردی جوان وارد سالن شدند. مرد با حالتی امیدوارانه از جایش برخاست و بسویشان رفت.
وقتی متوجه شد زن و مرد جوان ، بر صورتشان ماسکی ندارد ، بیشتر امیدوار شد و مصمم قدم برمیداشت.
- " سلام ، ماسک تمیز و دستساز دخترم رو میخرید!؟ قیمتشم مناسبه "
مردِ جوان با لحنی کنایهآمیز رو به مرد کرد و گفت : " از کجا معلوم این ماسکها تمیز باشه "
و بعد از گفتنِ این حرف تلخ ، به راحتی از کنار مرد گذشتن.
قطار از راه رسید. زن و مرد جوان ، میان مسافران جدید ، گم شدند.
مرد توان نداشت قدم از قدم بردارد.
مرد برخلاف حرکت قطار ، از سالن خارج شد