ویرگول
ورودثبت نام
مصطفی ارشد
مصطفی ارشد* نویسنده و شاعر * صاحب کتاب‌های : شاعرانه‌ی عشق - اناردون – داستان‌های زیرپوستی - عشق، قرنطینه، مرگ و چندین اثر مشترک دیگر در نشرهای مختلف داستان‌نویس اجتماعی و طنز http://www.mostafaarshad.ir/
مصطفی ارشد
مصطفی ارشد
خواندن ۶ دقیقه·۶ سال پیش

در جــستجوی نــارنجی‌پوش

هنوز به دامنه کوه نرسیده بودیم، که تصمیم گرفتیم برای اینکه دستِ خالی بالای کوه نرویم، حداقل تنقلات و میوه بگیریم.

– ” نظرت چیه پرتقال بگیریم !؟ ”

– ” خوبه، ولی آخه چاقو نداریم اون بالا ! ”

– ” سخت نگیر، بریم حال کنیم ”

– ” آخه نه الکی آوردیم، نه چاقویی، نه آبی ”

– ” اوه عین کنیز حاج باقر، غر میزنی. اصلا ولش کن،  نمی‌خریم”

– ” باشه بگیریم، ولی خواهشا دستت رو به همه جا نمالی ”

در چند صد متری، دامنه کوه، چندین فروشگاه مواد غذایی و میوه و تره‌بار وجود داشت.

رفتیم داخل میوه فروشی. میوه‌های رنگارنگ، دست‌شان را به نشانه اینکه ما را انتخاب کن، بالا می‌بردند.

اما من و داداشم، در وهله اول، به قیمت‌ها نگاه می‌کردیم.

فروشنده که از تشریف‌فرمایی ما، سر شوق آمده بود، فورا  از پشت صندوق، بلند شد و ایستاد.

– ” خیلی خوش اومدین. در خدمتم ”

من و مجتبی، با لبخند‌های مخفی در پشتِ ماسک، به خوش آمدگویی، فروشنده، جواب دادیم.

نمی‌دانم چرا مجتبی، یک‌مرتبه، ژستِ مرفهین بی‌درد را به خودش گرفت.

– ” ببخشید آقا، پرتقال‌ها‌ چنده !؟ ”

فروشنده چنان از پشت صندوق، جست زد که من، یک لحظه فکر کردم، خارپشت یا موشی، تو پاچه شلوارش رفته است.

– ” مهندس، قابلتون نداره ! این بزرگتراش ۱۸ تومنه، پرآبه و مقوی، این کوچیکتراشم ۱۴ تومنه. ”

مجتبی با شنیدن قیمت‌ها، از پشت ماسک، چند تا بله‌بله کشیده و آرام سر داد.

احساس کردم که مجتبی هر لحظه امکان دارد، برای حفظ آبرو و کم نیاوردن جلوی فروشنده، جوگیر شود و چند کیلو پرتقال بخرد، سریعا دستی به شانه‌اش زدم و گفتم ” نظرت چیه، رژیم بگیریم ”

مجتبی، خنده‌ی بی‌ملاحظه‌اش، زیر ماسک شعله‌ور شد.

فروشنده، دلیل خنده ما را نفهمید، مثل کاکتوس، وسط مغازه، به ما نگاه می‌کرد.

– ” آقا، سیب چنده !؟ ”

– ” قابل نداره مهندس، ۲۰ تومن ”

مجتبی با نگاهی منگ، منتظرِ نظر من بود که چه کار کنیم.

– ” خب هر دوشون که گرونه، بعدشم ما دو نفریم. لازم نیست که کیلویی بخریم. چند دونه بسه. حالا پرتقال یا سیب، فرقی نمی‌کنه ”

فروشنده، متوجه جیب خالی و پُز عالی، ما شد. اما برای اینکه فروش خودش را مدیریت کند، ترجیح داد، بیشتر از فواید میوه‌ها بگوید.

– ” داداش، اگه میخواین برین بالای کوه، بنظرم سیب عالیه، خودتون بهتر می‌دونین که سیب باعث کاهش وزن میشه. ”

من هم با بداهه‌گویی‌ همیشگی‌ام، جوابیه‌ای دادم که مجتبی و فروشنده، طاقت نیاوردند که جلوی خنده‌شان را بگیرند.

– بله درسته، اما فعلا که باعث کاهش جیب ما شده ”

بمب خنده، لابه‌لای میوه‌ها منفجر شد. مجتبی که از فرط خنده، به پشت خم شد و فروشنده دستش را روی میز، حایل کرد و خودش را نگه داشت.

با اعتماد فروشنده، که پوست این پرتقال‌های ۱۸ تومانی، نرم هست و نیازی به چاقو نیست، تصمیم بر این شد که با سه عدد پرتقال درشت، مغازه را به مقصد، قله کوه، ترک کنیم. در مسیر هم از یک سوپرمارکت، دو بسته مغز تخمهِ نمکی و کرانچی تند، گرفتیم.

در کمرکش کوه، تصمیم گرفتم چندتا عکس هنری، برای مطالب جدید سایتم، تهیه کنم. اما بخاطر کیفیت پایین تصویر، از این هنر خطیر دوست‌داشتنی، صرف نظر کردم.

به خودم طعنه زدم که ای کاش، یک دوربین حرفه‌ای داشتم. با مجتبی که از من، چند متری جلوتر بود، به سمت قله، در حرکت بودیم. او با موبایلش، موسیقی‌های مختلفی را می‌گذاشت. هر دفعه از ابی، حبیب، داریوش و خواننده‌های پاپ جدید که زیادی، شناختی از آنها نداشتم، آهنگی پخش می‌کرد.

در مسیر، تا رسیدن به محل استقرارمان، بارها نشستیم و نفسی تازه کردیم. دیگر تقریبا به قله و جایی از کوه رسیده بودیم که صخره‌های تیز، صاف و یکدست برای نشستن وجود داشت. در کناره مسیر ما، محلی شبیه به دره تنگ و صعب العبور، که با سنگ‌های تیز و بزرگ، اشباع شده بود، ادامه داشت. مسیری بود که هیچ بنی بشری، گذرش به آن جا نمی‌افتاد. چون صعود از آن دره، غیرممکن بود.

روی یک تخته سنگِ صیقلی و صاف، جا گرفتیم و نشستیم.

– ” به‌به ببین چه جایی آوردمت مصطفی ! حال کن خدایش ”

– ” آره، نمای محشری داره برای عکاسی. ”

سکوت کردیم و به صدای باد و موسیقی، گوش می‌کردیم. من هم در حال گفتگوی نوشتاری با نورچشمی‌ام و تمرکز در برنامه‌‌‌های آینده‌ام بودم. ناگهان با صدای مجتبی، از دنیای خودم خارج شدم و با خنده گفت : ” شروع کن بخوریم دیگه، یخ کرد. ”

خنده‌ای ریزی کردم، پاکتِ حاوی میوه و تنقلات را باز کرد. لحظه اول، مقداری کرانچی خوردیم. نیمه‌های خوردن، هوس پرتقال‌های ۱۸ تومانی را کرد. نفهمیدم حالا چرا سه عدد گرفت، چرا چهار تا نگرفت.

طبق وعده فروشنده، پوست پرتقال‌ها، نرم بودند و با دست هم به راحتی پوست می‌شدند.

پرتقال بسیار خوشمزه‌ و شیرینی بود، ولی حیف که، دست‌هایمان نوچ شده بود و من از این حالت متنفرم، آن هم وقتی که دسترسی به آب نداشته باشم.

هر دویمان، با نگاهی که تمارض به بی‌میلی، ‌نسبت به آن پرتقال داشتیم، با نگرشی شیطنت آمیز، نگاه می‌کردیم.

با مذاکره، یک بعلاوه یک، تصمیم بر این شد که، پرتقال را به مساوات بخوریم. اما قبلی از اینکه دست‌مان، به پلاستیک برسد، باد چنان، وزیدن گرفت که انگاری، با نسیم‌ها، مسابقه سرعت گذاشته است.

پلاستیک میوه، واژگون شد. پرتقال، جلوتر از باد، به سمت دامنه کوه، سرعت گرفت. با هربار، برخوردش به صخره‌ها و معلق شدن در هوا، فاصله‌اش را با جاذبه بیشتر می‌شد. همان لحظه که با ناامیدی می‌خندیدیم. من با دیدن صحنه خنده‌دار پرتقال با زمین و اوج گرفتنش در هوا، یاد شعر کودکی‌مان افتادم.

” یک توپ دارم قلقلیه … می‌زنم زمین هوا می‌ره، نمی‌دونی تا کجا می‌ره … ”

چنان سرعت گرفت که با برخورد به سنگ‌ها، تغییر مسیر داد و به جایی که باید نمی‌رفت، رفت.

همان نیم‌دره صخره‌ای و سنگی، که هیچ آدمی برای بالا آمدن از کوه، آن مسیر را انتخاب نمی‌کرد.

آنقدر به پیشروی خودش ادامه داد که از چشم ما پنهان شد.

با جمله بداهه دیگری، دیدار تلخ با پرتقال را با خنده به پایان رساندیم.

– ” خداحافظ پرتقال … ”

کمتر از نیم ساعت دیگر هم آن بالا ماندیم و به حرف زدن در مورد برنامه‌هایمان و خوردن مغز تخمه‌ها ادامه دادیم.

اما در حین انجام این دو کار مهم، چشم‌مان به دره کوچک بود که، شخصی به سرش نزند و مثل بز کوهی بخواهد از آن مسیر عبور کند و پرتقال را ببیند و نوش جان کند.

چون در غیر اینصورت، ما هم از آن بالا با فاصله زیاد، نمی‌توانستیم، ثابت کنیم که پرتقال، از اموال ماست.

به ظاهر گفتیم، حالا اگر نصیب کسی شد، نوش جان او.

اما باطنِ خبیث ما، اینگونه فکر نمی‌کرد. شاید هم، اقتصادی فکر می‌کرد که بالاخره همان یک عدد پرتقال هم، برای خودش ۶ هزار تومان بود.

وقت رفتن به خانه بود. مجتبی ظاهرسازی می‌کرد که، آن پرتقال، آنقدر هم برایش مهم نیست.

– ” موافقی،  بیا از داخل دره بریم. ببنیم کجا افتاده، چه بلایی سرش اومده. ”

من که می‌دانستم، هدفش چیست و البته هدف من هم همان بود. با احتیاط، پا به دره گذاشتیم، سنگ و صخره‌های تیز و صیقلی را پشت سر جا می‌گذاشتیم و به دنبال پرتقال گمگشته بودیم.

آنقدر ادامه دادیم که تقریبا به دامنه کوه رسیدیم، ناامید شدیم. مجتبی به من نگاهی کرد.

– ” احتمال داره اونقدر رفته که از دره رد شده، افتاده سمت آلاچیق‌ها و کسی برداشته ”

– آره، احتمال اینم هست ”

با آرامش پایین می‌آمدیم که یک‌مرتبه، مجتبی با خوشحالی که انتظارش را نداشتم، داد زد.

– ” پیدا شد. اینجاست. حالش خوبه ”

با این جمله مجتبی، آنقدر خندیدم که، نزدیک بود که یک سقوط منحوس را تجربه کنم.

من برای دیدن حال روحی و جسمی، پرتقال، مشتاق بودم و سریعا، خودم را به مجتبی رساندم. وقتی رسیدم با صحنه‌ مصدومیت، پرتقال روبرو شدم که خوشبختانه حال روحی مساعدی داشت، ولی متاسفانه، جراحتی سطحی، پوست نازکش را خدشه دار کرده بود.

با آرامی، از دل سنگ‌های تیز و خزه‌های تازه، برداشتیمش. همانطور که قدم‌زنان از دامنه کوه، خارج می‌شدیم، با لطافت، پوستش را جدا کردیم و خوردیمش.

داستان کوتاه
۶
۰
مصطفی ارشد
مصطفی ارشد
* نویسنده و شاعر * صاحب کتاب‌های : شاعرانه‌ی عشق - اناردون – داستان‌های زیرپوستی - عشق، قرنطینه، مرگ و چندین اثر مشترک دیگر در نشرهای مختلف داستان‌نویس اجتماعی و طنز http://www.mostafaarshad.ir/
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید