" تورم رنگی "

آیا وقتی که بابای شما از سرکار میاد خونه ، براتون پفک ، پاستیل و شکلات میخره ، یا بهتون میگه مغازه اکبر آقا بسته بود.

دیروز که بابا این حرف رو زد ، بعدش رفتم تو کوچه بازی کنم ، دیدم که مغازه اکبر آقا بازه.

رفتم مغازه اکبر آقا ، دیدم که داره بسته‌های شکلات‌های رنگی رو می‌چینه. گفتم : " اکبر آقا ، چرا هر وقت بابام از سرکار میاد ، مغازتون بسته‌ست ، آخه می‌خواد برام خوراکی بخره ، بعد میاد میگه مغازه اکبر آقا بسته بود. "

اکبر آقا سرش رو بالا گرفت و گفت : " نه ، مغازه من همیشه بازه. یک لحظه هم نمی‌بندمش "

بدون خداحافظی از مغازه اومدم بیرون.

نمیدونستم اکبر آقا داره راست میگه یا دروغ ، چون بابای من هیچوقت دروغ نمی‌گه.

فکر ‌کنم بابای بیچاره من ، اشتباهی به مغازه اکبر آقای یک محل دیگه میره که همیشه بسته هستش.

بیچاره بچه‌های اون محل که همیشه مغازه اکبر آقاشون بسته‌ست. کاش اینجا رو بلد باشند و از مغازه محل ما ، بخرند که همیشه بازه.

وقتی داشتم برمی‌گشتم خونه ، ماشین دایی سهیل رو دیدم که مثل همیشه وقتی که جلوی در خونمون می‌ذارتش ، همه بچه‌ها دورش جمع میشند.

آخه ماشین دایی سهیل خیلی قدش بلنده ، حتی از قد بابای منم بلندتره.

من هم راستش خیلی دوست دارم یک روز از همین ماشین بزرگ‌ها بخرم و باهاش برم مغازه اکبرآقا ، بگم هر چی خوراکی داره بذاره تو ماشینم و بیارم خونه و بخورم.

از شوق دایی سهیل و خوراکی‌هاش ، با عجله ، پله‌ها رو یکی دوتا کردم و رفتم بالا.

در رو که باز کردم ، بدو بدو پریدم بغل دایی سهیل ، حسابی بوس بارونش کردم. دایی هم کلی منو قلقلک داد.

آخرش به من گفت برو دایی جان ، خوراکی‌هاتو گذاشتم ، کنار ماهی‌هات.

با عجله رفتم تو اتاق ، یک پلاستیک بزرگ مشکی ، پر از خوراکی در انتظارم بود.

جلو تُنگ ماهی چهار زانو زدم ، گره پلاستیک رو باز کردم و چشمم به کلی خوراکی دوست داشتنی افتاد.

چند مدل بیسکوئیت ، شکلات و حتی بستنی خریده بود که مامانم اونا رو گذاشته بود یخچال.

نمی‌دونستم اول کدومشون رو بخورم. تصمیم گرفتم با پاستیل شروع کنم.

رفتم پیش دایی سهیل نشستم. در حال خوردن پاستیل‌هایی شکل حیوانات بودم که صدای دایی و بابای من بلند شد.

- : " آخه مرد حسابی ، کارگر ساختمونی هم شد شغل ، این خواهر بدبخت من تا کی باید عذاب بکشه "

- : " چه کار کنم خب ، ساخت و ساز خوابیده ، کسی خونه نمی‌سازه. "

- : " آخه خواهر من ، من صد بار بهت نگفتم که به علی بگو بیاد پیش خودم تو نمایشگاه!؟ "

- : " چی بگم داداش ، گوش نمی‌کنه . میگه از این ماشین سر در نمیارم "

- : " علی ، مگه همه اولش بلدن. تو بیا خودم یادت میدم و هواتو دارم. تا کی میخوای با پول کارگری که هیچوقت به خونه نمی‌رسه با این تورم و گرونی ، زندگی خواهرم و این دختر طفل معصوم رو سر و سامون بدی "

- : " آخه با این گرونی‌ها ، تو چقدر میخوای به من بدی ، من زن و بچه دارم ، بعدشم هیچی بلد نیستم "

- : " باز حرف خودشو میزنه ، تو بیا کاریت نباشه. اینقدر پول هست که اصلا معنی تورم یادت بره "

- : " باشه ، من از فردا میام ، بعدشم مگه تو این تورم کسی ماشین می‌خره "

- : " تو چقدر ساده‌ای ، تو این مملکت ، هرچیزی که گرون می‌شه ، بیشتر فروش میره "

من تموم پاستیل‌هام تموم شد و رفتم سراغ چیپس‌ها که همشون رو تموم کنم ، مامان گفت ، اینقدر هله هوله نخور دختر. این دایی هم که تو رو بد عادت کرده.

دایی سهیل دستم رو گرفت و بغلم کرد.

- : " دایی قربونت بشه. چه کارش داری آزاده ! ، بذار بخوره بچه ، جون بگیره"

- : " آخه با چیپس و شکلات ، بچه باید جون بگیره "

- : " حالا بذار همینا رو بخوره ، از فردا که باباش بیاد نمایشگاه ، اینقدر پول دستش میاد که بجای چیپس و پفک ، گوشت و مرغ بخوره براش "

از بغل دایی ، فرار کردم و رفتم سراغ شکلات رنگی.

ولی مامان ، از تو آشپزخونه همش من رو صدا می‌زد که سما بیا نهارتو بخور ، دختر جان .

نویسنده : مصطفی ارشد‌