ترس ، همیشه به عنوان یک غریزه درونی برای ما معنا شده است و کسی نمی‌تواند این غریزه دلهره‌آور را انکار کند.
درون همه انسان‌ها وجود دارد ، حالا گاهی کم و گاهی بیشتر.
اما چیزی که مهم است ، زمان پیدایش و نوع آن است.
همه معتقدند که ترس از بچگی درون ما قرار دارد ولی من مخالف این نظریه هستم.
اگر بخواهم برای شما با استدلال و تجربه عینی از این نظریه دفاع کنم ، باید بگویم که می‌توانم با یک مثال کوچک ، شما را متقاعد کنم.
به این فکر کنید که کودکی 2 الی 3 ساله ، وقتی به لبه پشت‌بام برود آیا از بلندی و خلأ که در زیر پایش دیده می‌شود ، آیا حسی به آن دارد و از ترس نیفتادن به عقب برمیگردد.
یا همان کودک ، وقتی یک حیوان وحشی مانند سگ یا گرگ یا حتی پرندگان وحشی را از نزدیک ببیند ، از ترس آسیب ندیدن به عقب فرار می‌کند.
جواب من خیر است. چرا ؟ چون که آن کودک هنوز معنای ترس را از ما بزرگترها به ارث نبرده و هیچوقت از لبه پشت‌بام به عقب برنمیگردد و به احتمال زیاد پا پیش میذارد و یا در مواجه با حیوانی وحشی ، به جلو می‌رود و به قصد بازی کردن ، لمس و تجربه آن ، با شوقی وصف‌ناپذیر به دنبال آن حیوان می‌رود.
چند ماه پیش ، جلوی یک فروشگاه در جنوب شهر بودم و کودکی را دیدم که همراه خانواده‌اش بود و از آنها جلوتر قدم برمی‌داشت. در همان لحظه سگی که متعلق به گاراژهای آن اطراف بود ، در مسیر خودش بدون ایجاد رعب و وحشت ، قدم برمی‌داشت.
در نزدیکی کودک ، کنار درختی ، خوابید.
همان کودک 3 ساله ، با تمام شوق و لبخند به سوی سگ ، قدم‌های کوچکش را تند کرده بود و سگ هم هیچ واکنش تهاجمی نشان نداد.
ولی مادر و پدر کودک ، با ترسی که بر چهره‌شان نقش بسته بود ، هراسان و آشفته به سمت کودکشان قدم‌رو می‌رفتند و همزمان نام کودک را صدا می‌زدنند و آن را از ادامه مسیر منع کردند و پدر هم با سنگی که از روی زمین پیدا کرده بود به سوی سگ پرتاب کرد و سگ بیچاره پا به فرار گذشت.
باید بگویم ، ترس ، چیزی است که ما بزرگترها آن را درون خودمان کاشتیم و از آن غولی بی شاخ و دم ساختیم.
و زمانی که کودکمان یا کودکی را در موقعیتی که ما از آن می‌ترسیم ، ببینیم ، بی‌شک برای حفظ جانش به سوی آن می‌رویم و یا حس اتفاق بعد از آن را تصور می‌کنیم.
ما بزرگترها ، ترس‌های زیادی را تجربه کردیم.
مانند : ترس از ارتفاع ، تاریکی ، حشرات موذی و یا حتی ترس از حیوانات اهلی.
این ترس زمانی درون کودک کاشته می‌شود که ما آن را درون ذهنش دفن کنیم و با تعریف کردن از خاطرات تلخ‌مان و ترساندن کودک از آن شی یا موجود و یا وهمی که از آن می‌ترسیم ، کار خودمان را به خوبی انجام می‌دهیم.
حالا نوبت کودک است که در مواجهه دوباره با آن صحنه ، با ترسی از آسیب ندیدن به عقب برمیگردد.
حالا این غریزه ترس ، تا آخر عمر همراه کودک هست و همین بلایی که ما سر کودکمان درآوردیم ، آن هم بر سر کودک خودش در می‌آورد.
و این غریزه ترس ، دومینو وار ادامه پیدا می‌کند و حتی به آن هم ترس‌های دیگر اضافه می‌شود.
بنظر من اگر شما میخواهید ، کودکتان را از اتفاقات بد ، در امان نگه دارید ، که کار تماما کار عقلانی هست ، باید یاد بگیریم که آن را چطور آموزش بدهیم و کودک را با ترسی وهم‌انگیز تنها نگذاریم.
موفق باشید
نویسنده : مصطفی ارشد
