
در این سرزمینِ پرازدحامِ محنتزدهِ که تردید احاطهاش میکند، من در کنجِ خلوتگاههای سایهگسترِ آن آرامیدهام.
گُلهای شکوفان که همواره شوقِ شکفتن دارند، من را به یادِ گورسنگِ مُردگانی میاندازد که در عذاب از پندارهای تیره و تارشان که محروم از گفتگوهای خوش بودند در شوراب ژرف، غرق شدند.
و حالا با نگاهی اندیشناک، این خوشیِ فراگیر را از خود دور میکنند.
و در آخرین لحظات که سرشار از سکوت و تامل هستند، بر قالی از جنس ابر، مینشینند و هیمههایی را از دل کویر انباشته میکنند و در کثری از ثانیه با جرقه افکارشان، کوهی از آتش به پا میکنند.
حالا دیگر در سنگلاخِ زندگیِ پس از مرگشان، در آرامشی ناب غنوده است و تسلیبخش ندامتهای دیرینشان شده است و اکنون لبخندِ رضایتشان از ژرفا میجوشد.
نویسنده: مصطفی ارشد