
به او گفتم، به هرکسی که اعتقاد داری، برگرد.
در این دنیای پر از ناپایداری و نسیان، گاهی فقط یک نگاه، یک اعتقاد، میتواند دلی را آرام کند و روحی را تازه کند؛ زمانی که در بیراههها سرگردان شدی و از مسیر اصلی دور افتادی، همان ایمان کهنه و عمیق میتواند نجاتبخش باشد.
به او گفتم، به هرکسی که اعتقاد داری، برگرد. شاید در کودکی، در لحظاتی بیغبار و بیتشویش، دست در دست خداوند، یا در سایهای از معصومیت، حس کرده باشی؛ به همان لحظات خالصانه برگرد. بگذار این اعتقاد، همچون چراغی در شبهای تار، راهنمای راهت باشد.
به او گفتم، به هرکسی که اعتقاد داری، برگرد.
در این بیثباتیها، ایمان، لنگریست که تو را به ساحل امن میرساند، به یاد بیاور که ریشههایت کجاست و به آنها برگرد، زیرا در آنجاست که پاسخهای بیصدای سوالاتت نهفته است.
نویسنده: مصطفی ارشد