
گاهی از خود میپرسم با دنیایی گم در غبارِ جهل و نادانی از میان هزاران فکرِ لولنده چطور در این نقطه ایستادهام.
و مانند طفلی نوباوه ، هنوز پا و ریشهای در جهانِ آدمیانی که اندیشه را به قضاوت ترجیح میدهند ، ندارم.
تلاش من این است در هزارتوی افکارِ این آدمیان گم نشوم و بهتر آن است که عقیم بمانم.
گاه پیش میآید که از ورای هزاران پرسش ندانسته ، سرگردان در سیاهچاله ذهن اسیر و به حال و روال خود باقی میمانم.
گاه از پشت ابرهای بارور ، زاویههای تنگ و نقطههای کور را در خواب میبینم.
خوابی که در کابوس گذشت و کابوسی که در بیداری میگذرد.
و منِ نوعی از زاویه ذهن و دل به این جهان و آدمهایش مینگرم و با منقاش از میان گفتههایشان ، سنگینی کلامشان را کشف میکنم.
وجدان من گاهی گوشزد میکند که آرامش ناداشته آنان را ، بیهوده و بیشتر از این ، بر هم نزنم.
سخن از اندیشه و قضاوت گفتن دردیست که مانند لبه تیغ آفتاب بُرنده و داغ است و نمیتوان شکیبا بود.
اگرچه زندگانی همه را با چوب نادانی خودشان میراند و در بنبستی یقهشان را میگیرد و گوششان را میبرد.
اما گاهی در نقطهِ گریزِ بین این دو قطبِ یاد شده ، پل تَرک خوردهای به جا مانده است که علت آن به خودمان برمیگردد.
نویسنده : مصطفی ارشد