
ماهبانو روی صندلیاش،کمی جابجا شد و با صدایی آرام و مرموز گفت: "یوسف به دنبال گنجی رفت که هیچکس جرات نزدیک شدن به اون رو نداشت؛ اون گنج نفرین شده بود؛ اما یوسف باورش این بود که میتونه نفرین رو بشکنه و گنج رو به دست بیاره. اون روزی که میخواست بره، پشتِ علفزارای خونه حاجبابام، قرار گذاشتیم و همدیگر رو دیدیم؛ بهم گفت: 'ماهبانو، اگه من برنگشتم، بدون که نفرین به من چیره شده و دیگه راهِ برگشت نیست.'"
ماهبانو همانطور که دنبال سیگار تازه و کبریتاش بود، ادامه داد: '" یادمه منم بهش یک گردنبند زِبرجد سبز دادم که تسلی خاطرش باشه و ترس توی دلش خونه نکنه '"
امیر بیتوجه به حرفهای ماهبانو، با تعجب پرسید: "یعنی چی؟ نفرین؟"
ماهبانو با نگاهی که هزاران قصهِ در خودش داشت، ادامه داد: "گنجی که یوسف به دنبالش رفت، به افسانههای کهن این دهکده برمیگرده. میگن هر کسی که به دنبال اون گنج بره، یا دیوانه میشه یا ناپدید میشه؛ یوسف با اینکه همهچیز رو میدونست، ولی به عشق من و به امید یه زندگی بهتر، تصمیم گرفت به دنبال اون بره."
امیر با حیرت گفت: "پس یوسف به خاطر عشقش به شما به دنبال اون گنج رفت؟"
ماهبانو با لبخندی تلخ گفت: "آره مادر، ولی من هم بهش نگفتم که اون گنج واقعاً چی بود."
امیر با لحنی کنجکاوانه پرسید: "چی بود؟"
ماهبانو با گوشهِ چارقدش، گوشه چشمانش را پاک کرد، با صدایی خسته و مرموز گفت: "اون گنج، چیزی بیشتر از طلا و جواهرات بود؛ اون گنج، قدرتی بود که میتونست زندگی هر کسی رو تغییر بده. اما دستِ هر کسی که بهش میرسید، باید بهای سنگینی میداد؛ یوسف بیچارهِ نمیدونست که برای به دست آوردنش به اون گنج، باید خودش رو قربونی کنه."
امیر با ناباوری گفت: "پس یوسف... برای عشقش به شما خودش رو قربانی کرد؟"
ماهبانو با اشکی در چشمانش گفت: "آره، ولی هیچوقت برنگشت، و من هر روز اینجا میشینم و به اون افق خیره میشم، به امید اینکه یه روز برگرده. شاید نفرین شکسته بشه و یوسف برگرده."
امیر با تأثر گفت: "ماهبانو، من نمیدونم چی بگم. گیج شدم؛ این داستان خیلی عجیبه."
ماهبانو با لبخندی تلخ گفت: "زندگی همیشه عجیبتر از افسانههاست... "
امیر بدون معطلی، حرفِ ماهبانو را قطع کرد. " آخه ماهبانو، چرا آخه وقتی میدونستین این راه بیبازگشته؛ آقا یوسف رو فرستادین تو دلِ خطر، آخه کی دستیدستی عشقشو میندازه توی خطر! "
ماهبانو نگاهی عمیق و غمگین به امیر انداخت "یوسف تصمیم خودش رو گرفته بود، منم نمیتونستم جلوش رو بگیرم. عشقمون اینقدر قوی بود که باور داشتیم میتونیم همه چیز رو شکست بدیم، حتی نفرین رو."
امیر با چشمانی آغشته به ترحم، دوباره حرفاش را قطع کرد "... و حالا چی؟ چطور میتونم کمکتون کنم؟"
ماهبانو با صدایی آرام و مرموز، به چشمان امیر زل زد: "شایدم هنوز راهی باشه، شایدم تو بتونی چیزی رو پیدا کنی که یوسف نتونست."
امیر با هیجان، سرجایش تکانی خورد: "بله حتمی، من حاضرم، هرچی که لازم باشه انجام بدم تا خبری از آقا یوسف و اون گنج، براتون بیارم "
ماهبانو نگاهی ژرف به او انداخت، سپس کیف نمدی را از داخل یقه و زیر چارقدش، بیرون کشید؛ یک کلید زهوار دررفتهِ زنگزدهِ را به طرف، امیر گرفت، "این کلید، کلید اون گنج نفرین شده هست؛ اگه جربزهشو رو داری، برو دنبال یوسف و گنج؛ اما یادت باشه، هر بهایی که واسه این گنج میخوای بدی، باید با عشق باشه، شیرفهمات شد؟"
امیر، کلید را به دست گرفت؛ همانطور که آن را ورانداز میکرد، با ارادهای آهنین، از ماهبانو اِذن گرفت، "من حاضرم؛ برای یوسف، برای ماهبانو، برای عشق."
ماهبانو، بیهیچ کلامی، با علامت سر، به امیر اِذن رفتن داد.
امیر با احترام و چشمانی پر امید، از ماهبانو رخصت گرفت و از راه صعب العبور به پایین کوه آمد.
ماه بانو، چشمان خستهاش را به افق دوخت: "خدا به همراهت پسرجان... راه سخت و پرخطری پیش رو داری، خدا به همراهت "
صبح خروسخوان، بعد اذان، امیر با کولهباری سبک و قلبی پر از امید، به سوی چالکوه روانه شد؛ تا آنجا حداقل هفت فرسنگ راه بود، به مسافت فکر نمیکرد و در این فاصله، همه فکر و ذکر او، فقط به یوسف، ماهبانو و آن گنج نفرینشده بود و با هر قدمی که برمیداشت تمام گفتگوی دیروز با ماهبانو، به مثابه نگاتیو از مقابل چشمانش میگذشت.
امیر مسیرهایی را که ماهبانو به او نشان داده بود، دنبال کرد، جاده سنگلاخی که از کنار رودخانه خروشان میگذشت، بسیار بیرحم بود، اما امیر با هر قدمی که برمیداشت، به یوسف و گنج نزدیکتر میشد.
"" ادامه دارد .... ""