
سیدعلی با عصبانیت ، بدون اطلاع و در زدن ، با موتور سیکلتاش داخل حیاطِ خانهِ مادرش شد و کنار تخت چوبی توقف کرد.
کلاهِ کاسکت تازهاش را از سر برداشت : «مجتبی باز دررفته مامان. بدهی بالا آورده باز.»
مامان جوابش را نداد.
سرگرم صحبت کردن با تلفن بود و با دستانِ سالخوردهاش به سیدعلی اشاره کرد تا روی تخت بنشیند.
صحبتهای مامان که تمام شد ، سیدعلی بیاختیار مشتش گره شد و ابروهایش بیشتر درهَم فرو رفت.
ـ این پسر دیگه آبرو و حیثیت واسمون نذاشته ، شدیم عَلم یزید توی محل.
به روح آقاجون قسم ، هرجا ببینمش میکشمش.
مامان که تا آن وقت ساکت بود رو به سیدعلی کرد و گفت: { چی بگم والا مادر. از همهی محل به دروغ پول گرفته تا که خیرِ سرش ، سرِسال بهشون چندبرابر برگردونه }
سیدعلی بیشتر آتشی شد و گفت: { همین امروز صبح ، حاج آقا تقوایی
جلومو گرفت و گفت به این آقا داداش گرامت بگو سر برج نشده ، پول منو بیاره وگرنه مجبورم پلیس خبر کنم }
مامان سر بلند کرد.
نگاهش بین سیدعلی و قاب عکسِ سیدمحمود چرخ میزد.
دست پر چروکش را به صورتش کشید و نالید: { نمیدونم شیرِ کی رو خورده و به کی رفته. وقتی میره کار میکنه ، هر چی در میاره ، خرج اون زهرِ ماریشمیکنه و حالا که ... } و آهی کشید.
آهی از ته دل که انگار نفسهای آخرش است.
یکباره هق هق کرد: { چی بگم مادر که دلم خونه...کاش پدر خدابیامرزتون زنده بود و این تن لَش رو آدم میکرد.
کجایی محمود که ببینی پسر کوچیکت ، گل پسرت چی داره به روزمون می آره؟ } و آرام با گوشهی چارقد آبیش اشکهاش را پاک کرد.
نویسنده : مصطفی ارشد