توی شیشه نوشابه خالی صدایی میخواستم . یک صدا که در گوشی بهم بگه الان از سرویس رستوران میای بیرون و دستات رو با کلی دستمال کاغذی خشک میکنی و میگی غذاش خوب نبود، بریم یک چی دیگه ام بخوریم!!. دوست داشتم از پشت شیشه رستوران دوباره رد بشی و بیام بیرون دنبالت بگم، آقا!!! آقا پولتون از جیبتون افتاد، بعد دوباره تو بگی: «چقدر خوب بیاید پولی که میخواسته از دستم فرار کنه رو همین الان خرجش کنیم، یک اسپرسو دعوت من». بعد چشمامو بدم بالا و بعد صاف به مردمکای قهوه ایت زل بزنم و بگم با کمال میل آقای محترم. بعدش بشینیم تو خیابونی که ماشینا توش آهسته راه میرن و هیچوقت بوق نمیزنن، روی میز و صندلی پیرمرد جوانی که برق چشماش داد میزنه عاشق کافه‌ی کوچیکش توی این خیابون قدیمیه وسط شهره. بعد من بگم: «آقای محترم من به قهوه حساسیت دارم و تو هم بخندی و بگی راستش منم این وقت روز اگر قهوه بخورم شب خوابم نمیبره». گونه هات رو نمیتونم توصیف کنم وقتی میخندی، اینقدر معرکه اند که کسیکه نشنوه به چی داری میخندی هم با دیدن خنده های تو خوشحال میشه. بعد بگی: «پس بریم پولی که میخواست فرار کنه رو به کتابفروشی بدیم ازش کتاب بخریم» بعد من اونقدر ذوق کنم ازین پیشنهاد معرکت که شادی لبریز شده روی صورتم رو پشت دستام قاییم کنم!!! و لحظه ای بعد تو بگی: «آنا کارنینای تولستوی رو خوندی؟!» «چی گفته این کتاب بهت؟!» و بعد خیلی ساده بگی: «آناکارنینا میگه خانواده های خوشبخت همگی مثل هم خوشبختند و خانواده های بدبخت، هرکدام بدبختی مخصوص خودشان را دارند.» و بعد بگم: «پس باید خانواده خوشبخت خودم رو بسازم وگرنه بدبختی مخصوصم رو هیچکس درک نمیکنه و همیشه تنها میمونم» و تو با خنده بگی: «درود بر تو سازنده‌ی خانواده خوشبخت...!!» یکدفعه آه بکشی و اندوهی از پوست روانت چنان عرق شود که من دستمالی به دستت بدهم و بگویم چه شد و تو بگویی: «داستان تلخ مادام بوآریِ گوستاو فلوبر با دیدن جلد کتابش دوباره مغزم را اسیر کرد!!». نمیدانستم آن داستان چیست اما گفتم: «خب اینرو نمیخریمش و بعد ساعد دستت رو گرفتم گفتم: «بیا اینورو نگاه کنیم مرد خوشتیپ» و تو به شوق بیایی بگویی: «قشنگترین جای زندگی‌ت همین تعریف من بود» و من بگویم: «تو واقعا خوشتیپ هستی، اینطوری فکر نمیکنی؟!» و تو جواب بدهی: «زمانی خوشتیپ به حساب میایم که مثل الان یک خانم جذاب و خوشپوش مثل شما آنرا بگوید وگرنه هر آدمی میتواند در مقابل آینه یا در خیالات از خودش الهه زیبایی بسازد.»
و بعد به سراغ جعبه موزیکالی بروی و بگی: «همین است، همین را باید بخریم.» تو هی آنرا میچرخانی تا نت های جادویی آهنگ رومئوژولیت ثانیه ها را بشمارد...!!
شیشه نوشابه خالی را روی میز میگذارم، به ساعت نگاه میکنم که نزدیک چهار است و میروم تا به شیفتم در بیمارستان اس تی برسم، بدون هیچ حرف و نگاه و نیازی به واقعیت.
مصطفی اکبری 4 بهمن 1398
