ساعت دو و سیوچهار دقیقه بامداد نه فروردین است. مردی با پای لخت، زیرپوش رکابی و شلوارکی نخی به میان چهارراه دوم کوچهای معمولی در محله شریعتی مشهد میدود و داد میزند: «کمک!!! کمک!!! یک ماشین لطفاً». چند دقیقه پیش، جوانی با پشتی خمیده از میان همان کوچه رد شد و یک پلاستیک کتاب خوانده نشده را در جوبی ریخت که آن مرد از آن گذشت تا به وسط چهارراه برسد. مرد جوان بعد از دور ریختن کتابها، گربهای را از کوله پشتش درآورد و آزاد کرد و برای همیشه از صحنه خارج شد. ساعت یک و پنجاه و شش دقیقه همان شب، مرد سالخوردهای که میشد آن را پیرمرد خواند سوار ماشین اسقاطیاش شد تا به تفریح همیشگیاش بپردازد. پیرمرد روی موج رادیو آوا، بلندگوی ماشین را به اوج خودش رسانده بود و لابهلای کوچهها گاز میداد. اینها ملزومات تفریحش محسوب میشدند. پس از چند کوچه، گربهای را دید که دارد از میان کوچه رد میشود، پایش را روی گاز گذاشت و آن را له کرد. بله تفریحش این است. او از صدای خورد شدن گربهها بیزار است و به جای این صدا، صدای آهنگ را میشنید که مدام میگفت: «اونیکه عاشقته،منم، منم، منم منم...».

ساعت دو و چهلوپنج دقیقه، پیرمرد به آن مرد رسید که همچنان در حال داد زدن و کمک خواستن بود. او همچنان میگفت :« کسی بیدار نیست؟ یک ماشین لطفا!!»
گربهای که مرد جوان او را آزاد کرده بود، برای پیدا کردن غذا به این سمت و آن سمت میجهید و طوری با یافتن استخوان مرغی در پلاستیک زباله سرمست شد که انگار دیگر مشکل و مانعی در زندگییش ندارد. پیرمرد از دور گربه را که داشت کنار خیابان استخوان میخورد نشان کرد. با نزدیکتر شدن ماشین، گربه خطر را شنید و به وسط خیابان دوید. پیرمرد هم از این بازیگوشی خوشش آمد و با یک فشار دو دستی به فرمان، مسیر گربه را به پیش گرفت. تمام این وقایع طی کمتر از ده ثانیه رخ داد. گربه از زیر پای مرد پابرهنه به آن سمت کوچه فرار کرد و پیرمرد، آن مرد بدبخت که معلوم نبود برای چی، آن وقت شب داد کمک سر داده بود را سرنگون کرد. چند ملق بر روی هوا تنها واکنش آن مرد به این تصادف بود. پیرمرد ترسان و لرزان ماشینش را رها کرد و به بالای سر مرد افتاد. خون زیادی از سر و دست و پای مرد در حال ریختن بود. پیرمرد نه نای این را داشت که بدن زخمی آن مرد را به بیمارستان ببرد و نه خط تلفنی داشت که با آن اورژانس را خبردار کند. پیرمرد هم به ناچار داد کمک سر داد تا کسی را از خواب بیدار کند. شاید یکی میآمد تا حداقل آن مرد را به بیمارستان ببرند. اما تا ساعت چهار و سه دقیقه هیچکسی به سوی آنها نیامد تا اینکه مردی از خانهاش در آمد تا ببیند کدوم مادر مردهای صدایش را توی سرش انداخته و قطع هم نمیکند. با فضاحت مکالمه میان آن مرد و پیرمرد شما را روبرو نمیکنم اما ساعت شش صبح آن مرد زخمی در بیمارستان فارابی جان داد. پیرمرد هم تا وقت دادگاه قانونی به بازداشت موقت رفت و آن مرد در ساعت شش و سیدقیقه به خانهاش برگشته بود و نیم ساعت دیگر خوابید تا بعد به سر کار برود. اما شخصیت دیگر داستان، همسر مرد پابرهنه بود که چند ساعت پیش، شتابزده به داد و فریاد افتاده بود. مرد پابرهنه وقتی آخرشب به خانهاش برگشت دید روی دیوار اصلی منزلش با خون به طرز آشفته و کثیفی نوشته شده: «تو عاشقم نبودی، تو هیچکسی نبودی، منم دیگه نمیخوام باشم» و جنازه همسرش روی مبل نشسته و با همان دست و بال خونی بر روی صورتش لبخند کشیده و جان داده.
مصطفی اکبری ۱۹فروردین۱۴۰۱