کور خواندن کنایه از باور داشتن به صحت چیزی است که اشتباه است. میپرسید خب که چه؟! هیچی میخواستم بگویم من همیشه کور میخوانم امید را...
نمیدانم چند سال است که اینجا میان زمین و آسمان، دور از چشم آدمها به امورات زندگیشان توجه میکنم. شاید پنج سال، شاید ده و یا پانزده سال شده است. نمیدانم زنده محسوب میشوم یا مرده اما تنها میتوانم در ذهن آدمها حاضر شوم تا حرفهایم را بنویسم گاهی از زبان آدمی است که همه او را میخوانند گاهی از قلم آدمی که یک مشت خواننده دارد و گاهی در دفترچه خاطرات دانشجویی که خیال میکند روزی صدایش در گوش شهر میپیچد و بنده هم چنین امید دارم.
از وقتی یادم است هر سال اوضاع زندگی مردم این شهر که من در آن معلقم، تلختر و عجیبتر میشود. میپرسید کجایش عجیب است وقتی گرگها برای گله تصمیم میگیرند اوضاع گله همین میشود دیگر... بله شاید اینطور که میپرسید باشد اما خود شما سمبل اعجاب آوری هستید. میدانم که حرف من را ساده نمیپذیرید اما من سخت روی حرفم میایستم. حتم دارم همین الآن که دارید جملاتم را میخوانید بخشی از فکرتان به اتفاق یا شخص یا جای دیگری مشغول است، اصولا فکرتان جای دیگری است. تعجب من هم از همین حواس پرتی شما آغاز میشود. شاید حواس پرتی مخدری باشد که بتوانید به این جان دادن تدریجی داخل این کشور تن بدهید اما شما مثل یک آدم افیونی به آن معتاد شدهاید و من از اعتیاد شما متعجبم. آخر با حواس پرتی فقط عمر شکنجه را بلندتر میکنید و این هیچ ارزشی ندارد.
شش اسفند سال هزار و چهارصد و دو، ساعت تقریبی بیست و چهل دقیقه. آسمان در بدرقه ابرهای سیاه که از صبح بر سر شهر منت گذاشتند و برف پاشیدند بادهای سوزناکی را به آنها هدیه میداد. خیابان انقلاب یکی از آرامترین شبهای چند ماه اخیرش را سپری میکرد. هیچ بساطی به جز یکی کنار پیاده رو نبود که چراغی روشن کند تا آدمی دور خودش جمع گردد. کتابفروشیها همه بسته بودند و عابران انگشت شماری آهسته و بی سر و صدا میرفتند و میآمدند. بعد از مغازه خاطرهانگیز شیرینی فرانسه، در تاریکی، روی پله ساختمانی قدیمی، مردی با ریشهای شلخته سیاه و سفید، کاپشن سبز کثیف و دمپایی هایی که پارگیهای کوچک و بزرگ جورابهایش را به خوبی نشان میداد نشسته بود. دختر بچهای شش هفت ساله پهلوی آن، سرش را به کیفی تکیه داده بود و نشسته خوابیده بود. جلوی آن مرد بساطی از گلهای مصنوعی دست ساز، شمعهای طرح دار و لیف و کیسه حمام بود. قصد ندارم با توصیف بیشتر وضع آن پدر و دختر ترحم شما را برای آنها بخرم هرچند که برای بعضی دیدن این چیزها عادی شده.
دختر و پسری از آنجا میگذاشتند. پسر شبیه کسانی بود که تظاهر میکند بهترین آدم ممکن برای دختر هاست اما در دسته طبلهای توخالی جا میگیرد و دختر هم ظاهری مثل باقی دخترهای امروزی داشت که انگار همه محصول یک کارخانه هستند. دختر و پسر مشغول بحث بر سر این بودند که چقدر فلانی و فلانی در دانشکده مسخره اند و بهم نمیآیند و صحبتهای بی سر و تهی از این قبیل که پای پسر ناخواسته به روی بساط گلها و شمعهای آن پدر خسته رفت. پدر ناگهان عصبانی شد و فریاد زد: «مگر کوری شمعها را خراب کردی.» پسر هم که انگار به غرورش جلوی آن دختر داشت لطمه وارد میشد صدایش را انداخت ته گلوش و با دادی بلندتر جواب داد: «جلوی راه مردم بساط کردی تو این سرما زبون درازی هم میکنی.»
پدر از سرجایش بلند شد. دختر بچه که چشمهایش تازه گرم خواب شده بود با گیجی چشمهایش را تازه باز کرد. پدر آمد جلوی پسر ایستاد و گفت: «باید خسارتش را بدهی»
چند ساعت پیش پسر پانصد و هشتاد هزار تومان صرفا پول پیتزا و سیب زمینی و نوشابه خودش و آن دختر را داده بود و باقی مانده پولهایش به صد هزارتومان هم نمیرسید. خب این چیزها شدت و تعداد عصبانیتهای آدمیزاد داخل اجتماع را زیاد میکند. پسر از عصبانیت پدر خونش به جوش آمد. « خسارتم میخوای مردک آس و پاس». پدر میخواست یقه پسر را بگیرد تا حداقل این شب سرد را بی دشت به خانه اش که امیدوارم داشته باشد، برنگردد. تا دستش را به سمت یقه پسر برد، پسر هلش داد و پدر کنار دختر بچه روی بساط افتاد. اینها را با سوز و گداز نمیخواهم بگویم تا ترحم شما را بخرم. این وقایع آنقدر تلخ هست که نیاز به توصیف جزئیات برای پی بردن به تلخیهای بیشمار و بیپایان آن نیست. فقط کوتاه بگویم برای منی که سالهاست روی زمین و آسمان در این شهر معلقم و نمیدانم مرده محسوب میشوم یا زنده!! دیدن آن صحنه اشک انگیز بود و اندوهبار...
بعد از زمین خوردن پدر، پسر و دختر با قدمهای بلند از آنجا دور شدند. نمیدانم آن دختر چطور دلش را دست آن پسر داده بود اما حتما در مسائل انسانی و اخلاقی از همدیگر کم نمیآوردند وگرنه کمی مکث و صحبتی میانشان شکل میگرفت. از گفتن احوال پدر کنار دختر بچهاش هم میخواهید بشنوید؟ واقعا خواستههایتان عجیب است و هنوز فکر میکنید اینکه من در ابتدا گفتم شما ها سمبل اعجاب آوری حساب میشوید، یک مبالغه خام برای پر کردن سطور این متن بوده است.
برای خودم متأسفم که بیشتر از این امید ندارم که این واقعه را شرح دهم و بیشتر از این هم خلاقیتی در دست و پای خشک شده عقلم باقی نمانده تا با رنگ کلمات سیاهی تهوعآوری که در جامعه عرضه اندام میکند را توصیف کنم. آنکه میفهمد از همین چند خط متوجه ازدیاد بیرحمی آدمهای شهر نسبت به یکدیگر میشود و از هیچ فرصتی برای بهتر شدن شرایط ساده نمیگذرد و اعتیاد تهوعآورش به حواس پرتی که مخدریست از جانب مسببین این شرایط، ترک میکند و آنکس که توان فهمیدن این مسائل را نداشته و یا دیگر ندارد، با خواندن صدهزار کلام و واقعه دیگر هم، هیچ چیز نمیفهمد و نیاز به هیچ تغییری در خودش و جامعه پیدا نمیکند.
مصطفی اکبری – اسفند1402تهران
