روشنایی خورشید تقریبا از آسمان محو شده بود. باید به سمت جایی میرفتم. اینکه کجا میرفتم به این داستان هیچ کمکی نمیکند و دانستن این مسئله، لذتی برای شما نخواهد داشت.
در پیادهروی کوچهای معمولی با کفشها و لباسهای کاملا معمولییم سر خم کردم تا به شاخههای انجیر جوان پهلوی جوب نخورم که دختربچهای دوازده سیزده ساله از سمت چپم آمد و دست چپم را گرفت و با من به راه رفتن ادامه داد. چه دستان کوچک و نرمی داشت، موهایش قهوهای بود. شال آویزانی از گردنش بر روی پیراهن قهوهای و شلوار کتان مشکییش افتاده بود، صندلهای سفیدش پاهای نازش را نشان میداد که با بینظمی خاصی بر روی ناخنهای انگشتان پاهایش لاک مشکی و سفید خورده بود.
حقیقتش را بخواهم رک و پوستکنده بگویم، هُرّی دلم ریخت، سالها بود پوست گرمی اینطور به پوستم ننشسته بود. مدتها بود که همچین حس قشنگی را تجربه نکرده بودم. به این فکر کردم که اگر در هجده سالگی پدر میشدم الان دخترم به این سن و سال رسیده بود. اما من هنوز در دهه چهارم زندگی ازدواج نکرده بودم، البته این یک امر خاص نیست. خیلی از دختران و پسران به سن من هنوز از عهده این اقدام بر نمیآیند. دخترک همراه من همینطور داشت میآمد و من بیآنکه به او چیزی بگویم؛ این اجازه را دادم که همراهم بیاید. با خودم فکر میکردم که چقدر قشنگ است که بچهای به این زیبایی به آدم اعتماد داشته باشد و دستش را به دست آدم بدهد. از کنار چند پسر بچه در کنار خرابهای در کوچه رد شدیم. متوجه نگاه ریز دختر به آنها شدم و آنها نیز به ما حسابی خوب نگاه کردند. معلوم نیست چه رابطه و گذشتهای میان این پسرها و آن دختربچه بوده که دخترک حاضر شده به منکه پاک غریبهام اعتماد کند اما به تنهایی از کنار آنها نگذرد. با خودم فکر میکردم که چقدر از بلایی که قرار بوده آنها سر او بیاورند مطمئن بوده که دست به دست منی داده که واقعا معلوم نیست چه بلایی میتوانم سرش در بیاورم. با اینحال باز به او چیزی نگفتم و برای رد شدن از تنگهی پیاده رو سر خم میکردم تا به شاخ و برگهای انجیرهای جوان پنج شش ساله گوشه پیاده رو برخورد نکنم. کمی جلوتر به این شک کردم که چرا باید به این دختربچه اعتماد کنم و دستش را محکم بگیرم، از کجا معلوم که همین برای من دردسر ایجاد نکند.

گوشی موبایل و کمی پولی که داخل کارت اعتبارییم دارم کم چیزی نیست در این دوره زمانه، از کجا معلوم همین دختر با چند قلچماق برای همین داراییهایی که همراهم بود دندان تیز نکرده باشند. باز با اینحال با وجود این شک که داشت به سرعت رشد میکرد، دست او را رها نکردم، او دست من را محکم گرفته بود که ناگهان مردی همسن و سال خودم از پشت ضربهای به گردنم زد. حقیقتا جا خوردم، قلبم به یک آن با چهار دست به سینهام میکوبید. دخترک به صورتم چشم انداخت و زد زیر گریه و لحظهای بعد در آغوش آن مرد داشت اشک میریخت و بیآنکه حرفی زده شود به آنسوی کوچه رفتند و در امتداد تیرهای چراغبرق مسیرشان را ادامه دادند، گویی دختر و پدری بودند درست شبیه به من و دختر به دنیا نیامدهام. من به مسیرم ادامه دادم. اینکه به کجا میرفتم به این داستان هیچ کمکی نمیکند و دانستنش برای شما لذتبخش نخواهد بود اما ماه با تمام تلاشش مهتاب را بر سر سفره آسمان پهن نموده بود و باز با اینحال تاریکی تیزی در سطح شهر جریان داشت و میشد تاریکی را در دل آدمهایی که از کنارشان عبور میکردی، حس کنی. آری «حس»، حس چه کلمهی فشرده یا مچاله شدهای برای پایان این داستانک، آری میتوانستی تاریکی را حس کنی.
نویسنده: مصطفی اکبری
۴خرداد۱۴۰۲، مشهد