تدیبردز گمشده و با این اتفاق، امروز نحس است، این هفته نحس است، اصلا کل این زندگی نحس است. میدانید چرا باید از گمشدن عزیزم بنویسم؟! چون آدمها درد من را نفهمیدند و به نوشتن پناه آوردم. شاید کسی غیر از اطرافیان زبان نفهمم نوشتهام را بخواند و با من ابراز همدردی کند. نمیدانم اصلا این همدردی چیست و دقیقا به چه دردی میخورد که آدم محتاجش میشود. تو این شهر کثیف که پدر به فرزندش رحم نمیکند من هیچکسی رو به غیر از تدی نداشتم. وجود اون همیشه دلم رو گرم نگه میداشت.
امشب دوباره یاد روزهای نحس قبل از تدی افتادم. برای یک دختر بیست ساله که داشت از خانواده سنتی و ضعیف خودش تو یک شهر کوچک دل میکند و جای پایش را تو این تهران خراب شده سفت مینمود، بهترین کار دل بستن به یک پسر خوب و خانوادهمدار بود. یکی که بشه بهش تکیه کرد. یکی که برای حال خوب امروز و روشنایی فردا، جانانه تلاش کند. یکی که بار سنگین هستیت رو سبکتر کند. بیست و یک سالم بود که با تَدَیُن آشنا شدم. اسمش خاص بود. شخصیتش خاص خودش بود. دانشجوی ارشد سیالات بود و من یک مهندس شیمی ترم سومی!!! اونم از بیست سالگی اومده بود تهران، از همون ترم اولم، مرتبط و نامرتبط کار کرده بود چون هیچ پولی از خانوادش نمیگرفت. برام جذاب بود. همه چیزش برام جذاب بود. یقین داشتم که من برای او به این شهر خراب اومدم و او هم دست سرنوشت را گرفته تا سرنوشت دست من را در دستش بگذارد. این سرنوشت عزیز. این یگانه معظم قدرتمند که هر چه کنی گویی از قبل او این را مقرر کرده. از این واژه متنفرم و نفرتم روز به روز دارد بیشتر میشود. آخر چرا باید تدیبردز نازنین گم بشود؟
اون موقعها تدین برای من حکم یک نابغه، یک بزرگتر، یک معشوقه مستحکم، یک رفیق تمام وقت و یک شریک ابرقدرت را داشت. خوب که نگاه میکنم او آنچنان که من عاشقش بودم، عاشقی نکرد. بیشتر بزرگی از خودش نشان داد. تدیبردز گمشده و حوصله نوشتن خاطرات ندارم. اون موقع که تدین بیخبر پاشد رفت استرالیا هم ننشستم خاطره بنویسم. نامه بنویسم. هرچی درد بود رو توی دلم دست نخورده نگه داشتم. حتی یکی از دردهای این قطع عضو سنگین رو تبدیل به واژه و جمله نکردم چون هم نمیتونستم و هم نمیخواستم، تمام وجودم کرخت شده بود نه برای یک روز برای حدود هفت سال، بگذریم حالا تو این شب نحس حوصله فکر به عشق و اضطرابی که امیرآباد از من و تدین دید رو ندارم. از پارک لاله تا پل حکیم، از انقلاب تا تئاتر شهر کمتر جایی بود که من و تدین اونجا نرفته باشیم و وقت نگذرونده باشیم. همه اون خاطرات یک خرده جذابیت توی ذهنش نداشت که من و این کوچهها و خیابونهارو ترک کرد. برای همیشه رفت. اونموقع من تازه دوران کارآموزیم رو شروع کرده بودم. صبح تا عصر تو آزمایشگاه با کسی صحبت نمیکردم و شب تو خوابگاه بدون هیچ گرما و صمیمیتی سرم رو روی بالشت میذاشتم. نصف اون شبها بالشتم از اشک خیس خیس بود. اما صبح دوباره ژست یک مهندس تازهکار حرفهای رو میگرفتم و تو آزمایشگاه با سیستم و فلنج و مبدل و پمپها کار میکردم. انگار ککم هم نگزیده بود. الان که نگاه میکنم خودم رو به شدت تحسین میکنم. چقدر دختر خوب و قوی بودم و نلغزیدم وگرنه الآن باید با خواهرشوهرا و مادرشوهر فرضیم تو شهر کوچیک پدریم راجعبه هزارتا چرت و پرت ربط و بیربط حرف میزدم و بحث میکردم.
بعد کارآموزی رفتم یک آزمایشگاه دیگه شروع به کار کردم. تو همون وقت ارشدم رو هم گرفتم اما چون پول خوبی نداشتم و از اون مهمتر با خانوادم قطع ارتباط کرده بودم هیچ تکیهگاهی نداشتم که برای مهاجرت آمادهشم پس بهترین انتخاب موندن تو همین تهران بی در و پیکر بود. به هیچ مرد دیگهای بعد تدین نشد اعتماد کنم. البته چشمم روی آدمها بسته شده بود. نمیدونم چطوری توضیح بدم که چه حسی داشتم. هم نمیتونستم و هم نمیخواستم. بعد دوسال زندگی مشترک با سه تا همخونه بالاخره وارد یک موقعیت بهتر شدم. درآمدم دوبرابر شد و اولین کاری که کردم یک خونه مستقل برای خودم اجاره کردم. یک آپارتمان طبقه چهارم که آسانسور نداشت و به همین خاطر در کنار سایر مزیتها و معایبی که داشت، بهترین تقاطع تمایلات و بودجم بود. همه چیز بهتر شده بود. جای خالی تدین کوچیکتر شده بود. با همکارام صمیمیتر شده بودم و هرهفته یک مهمونی و بیرونی، چیزی میرفتم. بعضی وقتها هم تنهایی پا میشدم میرفتم تو گوشه کنار این شهر و کشور میگشتم. اما یک چیز خیلی بد بود. نحس مزمن بود. غروبها بعد کار که به خونه برمیگشتم، یک تنهایی سنگینی روی سر و صورتم میپرید. تا حالا دوش آب سرد گرفتید؟! آب یخ!!! دوست نداری زیر دوش بری و خودت رو مجبور کردی که بری. میدونید چه حسی داره؟! برگشتنم به خونه و مواجه شدن با وسعت بیاندازه خالی بودن زندگیم هم، همچین حسی و به مراتب بدتر و شدیدتر داشت. چراغها را روشن میکنی و میبینی جعبه پیتزایی که دیشب جلوی تلویزیون روی مبل ول کردی هنوز سرجایش است. لیوانی که گوشه آشپزخانه شکست و حوصله نداشتی جمع کنی، هنوز تیکه تیکه ولو شده. کتابها روی میز چندین هفته است که باز موندن و تو هم رفتند. تو خودت میری. یک نخ سیگار روشن میکنی جلوی پنجرهای که میتونی از پشت اون چندتا ساختمون بلندتر اونطرف خیابان رو ببینی و البته آسمون که آلوده و مردد منتظر یک تغییر بزرگه، البته شاید!!! این تصور من و امثال من که این شهر و آدمها نیازمند یک تغییر بزرگ اند و از کجا معلوم مثل همیشه این تصورات دسته جمعی لای برگههای کم کتاب تاریخ با چند کلمه کوچک و کوتاه، غیب و ناپدید نشوند. بگذریم که تدیبردز گمشده و حوصله این مزخرفات تمام نشدنی را ندارم.
تقریبا یک سال پیش بود. پنجشنبه صبح زود، تنهایی با کوله و یک عصا داشتم از کوههای ولنجک بالا میرفتم. کار هر هفته من همین بود. بام تهران، آرامگاه روح خسته من بود که یک شنبه تا چهارشنبه نق نزده بود و تو این زندگی تخمی هیچ لغزشی نداشت. گاهی با خودم غذاهای مونده و کمی آشغال گوشت میبردم تا اگر سگی دیدم بهش بدم. اتفاق خاصی نبود. اما اون روز یک سگ ریزه میزه از نژاد پامرانین دیدم. واضح بود که گمشده بود. خیلی بانمک بود. بهترین تکه گوشتهایی که آورده بودم رو بهش دادم. یک جرعه آبم بهش دادم. حسابی تشنه بود مشخص بود که تازه گم شده اما حداقل یک ساعتی گذشته چون دیگه از تکون خوردن عاجز شده بود و یک گوشه زیر سایه یک سنگ بزرگ ایستاده بود. ازش گذشتم. ده دقیقه بعد یک دفعه دیدم پامرانین قهوهای طلایی داره میاد دنبالم و تازه یک شاخه مچاله پامچال کوهی هم آورده، خم شدم از دهنش گلم رو گرفتم و کلی چرخید دور من و دمش رو برام تکون داد. با اینکه همیشه با نگه داشتن حیوون داخل خونه از نظر فکری مشکل داشتم اما بخاطر تدیبردز پا روی خودم و افکارم گذاشتم. به خودم گفتم حتما مال این بچه پولدارای ولنجک و تجریش که حتی متوجه نشدن گم شده یا شایدم از قصد این رو اینجا ول کردند. فقط سرنوشت این چیزها رو میدونه. تدیبردز تو سرنوشتم بود انگار، آوردمش خونه، براش کلی غذا و اسباب و آت و آشغال میخریدم. غروبها که برمیگشتم خونه،کلی ذوق میکرد، میدویید تو بغلم، کلی خودش رو لوس میکرد. احوال زندگیم ناگهانی با وجود تدی بردز صدوهشتاد درجه چرخید و حالم خوش بود. اما حالا در خونه رو بازکردم و تدی نیست!!! یعنی کجا رفته!!! نه در باز بود و نه پنجرهای!!! مگر میشود سگ به این باهوشی غیبش بزند؟؟ اصلا مگر میشود تو این خونه چیزی گم بشود؟؟؟ آنهم تدیبردز نازنین که همیشه گمشدهها را پیدا میکرد. تمام این زندگی نحس است. حوصله هیچچیز را دیگر ندارم. به دوست احمقم زنگ زدم و میگویم تدی نیست و میگوید ناراحت شدم دیگری میگوید میتوانی یک سگ دیگر بخری و دیگری میگوید الآن جایییم بعدأ زنگ میزنم. آدمیزاد به حق موجود ذلیلی است. همیشه همان چیزی که میخواهد را گم میکند و اگر هم به همان چیزی که میخواهد برسد، زیاد تاب نمیآورد و دوباره ذلتی که گمکردگان میکشند را به آغوش میکشد. انگار آدمیزاد به این دنیا میآید تا گم کند و گم بشود. بگذریم، سی سالم تمام شده. نصف عمر را پشت سر گذاشتم. جوانی که این بود وای به حال پیری و سالمندی. اصلا صبر و حوصله باقی عمر را ندارم. شما دارید؟ خوشبحالتان. اگر تدیبردز را پیدا کردید مراقبش باشید. او عشق و شادی است، ناگاه گم میشود طوریکه با گمشدنش دلتان آنچنان خالی میشود که هیچ فردایی دیگر به مزاجتان سازگار نخواهد بود. خلاصه این ماحصل سیسال بودن در این خرابآباد است، شما بخوانیدش زندگی!!!
مصطفی اکبری – خرداد1403تهران
