
سامان رو کرد به نگار و گفت این یک سبک جدید، چشمات رو میبندی، یک لحظه سکوت میکنی و بعد شروع میکنی به نوشتن. نوشتن از چیزهایی که راجعبشون فکر نمیکنی. اما باید سعی کنی بتونی ارتباطی خیلی خفیف بین کلمهها و سپس جملهها و در آخر کل متنت پیدا کنی. چون بعدا بهش نیاز پیدا میکنی.
سامان یک نگاه زیر چشمی به صورت نگار و سپس به دستهای او انداخت و خیلی سریع یک کاغذ و خودکار از داخل کیفش درآورد و جلوی او گذاشت. نگار بسیار درونگرا بود. درونگرایی او نه تنها در کلامش بلکه در حرکات بدنش هم شدت بسیاری داشت. بسیار مبادی آداب، بدون هیچ حرکت و حرف خاصی رو کرد به سامان و گفت یعنی میخواهی برای تو به همین سبک من درآوردی که گفتی داستان بنویسم؟!
سامان با اندکی شوخی گفت حالا یک داستان کامل که نه اما با همین سبک نوینی که گفتم یک متن بنویس. اینطوری در آینده جزو سردمداران مکتب داستاننویسی پسا پست مدرن وقتگرا شناخته میشوی. مادر این سبک اصلا تو هستی. اینگونه نامت در تاریخ بشریت تا همیشه خواهد درخشید.
نگار یک لبخند ساده زد و گفت مینویسم تا برای مکتب تو مادری کنم و بعد شروع کرد به نوشتن که بهتر است نوشتهی او را با هم بخوانیم! چرا؟ چون بعدا نیاز میشود.
نگار نوشت:
«برای کسیکه میداند دیگر از هیچ چیز سر در نمیآورد اخبار پخش نکنید، کمی شعر بخوانید و تنها به او نگاه کنید البته اگر دوستش دارید.
با آدمهای زیادی رفتوآمد میکنید؟! از اینکار پول در میآورید؟ پول خوبی است؟! در غیر اینصورت شما دنبال خودتان میگردید، به گوشهای خالی از این جهان بدوید و با تپشهای قلبتان به این فکر کنید که اگر خودتان را با این آدمها آشنا نمیکردید الان مشغول به کاری بودید؟! بعد به سمت خانهتان بدوید و با تپشهای قلبتان در خانه مقدمه خلاص شدن از این جدایی را فراهم کنید؟! کدام جدایی؟! همینکه از خودتان خیلی دور شدهاید را میگویم.
آه، امان از دست این آدمهای مرموز.
فکر میکنی نیستند اما با بیشترین توجه حضور دارند! کجا؟! گوشهای دور از چشم شما. برای چه؟ برای عذاب دادن خودشان و شما.
رییسجمهور در آخرین مصاحبه تخیلی خودش درباره کاهش فقر و خشونت و احتمال افزایش گسترده محبت در نیمه شمالی کشور خبر داد و یادآور شد که تعهداتش در باره نیمه شرقی مملکت که انگار فراموشش شده بود را به یاد آورده و لازم نیست از این بابت مردم سرخورده باشند.
تلویزیون کالای خوبی است، یعنی با استفاده بیشتر از تلویزیون حال خوبمان بیشتر میشود. کاش این را هیچکس نمیدانست، این دانستهها برای ما زیادهروی و یک جور لقمه گندهتر از دهانمان به حساب میآید.»
نگار ناصری، داستانکی بینام.
سامان گفت امضا هم بکن. این اولین داستان تو در سبک جدید است باید از این به بعد تمام وقتمان را بگذاریم تا این سبک را جا بیاندازیم، این سبک بسیار وقتگراست و موجب کاهش اتلاف وقت برای خواننده و از آن مهمتر برای نویسنده میشود. چرا که اینگونه خواننده و نویسنده در یک وحدت بینام و نشان و ساختگی در یک بازه زمانی کوتاه با هم دیدار میکنند و یادشان زنده میشود و بازمیگردند به مصیبتی که در انتظارشان دارد بیشتر و بیشتر میشود.
نگار گفت زندگی را میگویی؟!
سامان: « زندگی با مصیبت آغاز میشود و ادامه مییابد، غیر از این نیست! این را تمام دانایان میدانند.»
نگار: « من نمیدانستم، هرچند که همیشه معمایی حل نشده و یا مشکلی غیرقابل حل را داشتهام و دارم»
سامان: « خب تو باهوشتر از این هستی که با گفتن واژگانی مثل مصیبت صحنهای که در آن حضور داری را تضعیف و تنقیص کنی»
نگار: « باشه پسرم متوجه حرفت شدم از تو اتاق برو بیرون الان همه فکر میکنند دیوونه شدی و داری با آینه اتاقت مصاحبه میکنی»
سامان قلم و کاغذ را از جلوی خودش برداشت و با اشتیاق به بیرون رفت تا برای آدمهایی که منتظر بودن او را پس از مدتها ببینند، بخواند.
مصطفی اکبری ۲اسفند۱۴۰۱ مشهد