پیرمرد آهسته از صندلی برخاست، قاب عکس خاک گرفته اش را از روی طاقچه برداشت و با کف دست، دستمال کشید.
هوای بهمن، سوز و برف استخوان شکنی به خود گرفته بود. هوایی سرد که در تنهایی دل را به خاطرات و عکس ها فرو میانداخت. پیرمرد شالگردن کاموایی سنگین و بلند خود را دو دور به دور گردن و دهانش پیچاند و دو سر شالگردن را گره ای ضعیف زد. کاپشن بادییش را به تن کرد و با همان شلوار گرمکن ورزشی که به پا داشت از خانه بیرون زد . چکمه های کهنه اش را به سختی پا کرد اما زود به راه افتاد. قاب عکسش به دست، چشمانش به آدم ها و پاهایش با احتیاط روی برف های یخ زدهی شهر جلو میرفت. پیادهروی عادت روزمره او بود. او اگر در روز مسیر طویلی را پیاده نمیرفت شب آرام نمیتوانست بخوابد. اما امروز دلتنگی وحشتناکی قصد آرامشش را کرده بود. بالاخره دست و پای اعصابش تسلیم ناامیدی شدند و برای پیدا کردن ذره ای امید به هر آدمی که میرسید، سعی میکرد عکسش را نشان بدهد. به یک دختر جوان با صورتی زیبا و دست و پایی فربه رسید. گفت دخترجان آدمی با این مشخصات ندیدی ؟! بعد عکسش را سعی کرد به دست دختر جوان بدهد اما او بی هیچ اعتنایی از کنار او گذشت. چند نفر را همینطور با بیتوجهی تجربه کرد که به زن میانسالی رسید با پوشش اسلامی سنگینی، زنی که تنها چیزی که از خودش دیده میشد چشمان خسته اش بود پشت عینکی که انگار مدتهاست شکسته. زن میانسال گفت حاج آقا این عکس خودتان است، من شما را نمیشناسم اما حتما آلزایمر دارید که خودتان را فراموش کرده اید!!
پیرمرد در خود افتاده تر از پیش قدم های رفته اش را پس گرفت و به خانه اش برگشت ، تمام شب به این فکر میکرد که اگر آدمی خودش را فراموش کند میتواند آلزایمر توجیه و تسکین خوبی برای این فراموشی باشد تا اینکه در حسرت و حسادت به گذشته حالش را به سردی و نامردی زندگی ببازد .
او عکسش را گذاشت روی طاقچه و با خودکاری قدیمی که جوهر خشک شده ای هم داشت به سختی روی دست و پاهایش مینوشت ، دچارِ آلزایمر.
مصطفی اکبری 2 بهمن 1398
