بیمار شدن صرفا زمانی که روی تخت بیمارستان باشیم رقم نمیخوره، بیماری نسبت به هر ویروسی معمولا پیش از ورود به بیمارستان رقم میخوره و بخاطر همین موضوع همیشه پیشگیری توصیه شده...
و اما شرایط موجود
هر زمان که کور شدن و کر شدن رو تجربه کردیم تست دادن رو باید شروع کنیم، هر زمان که کور و کر شدیم به نور (که منبع نور خورشید(شمس) است و خورشید مهر است) باید یک فکری به حال خودمون بکنیم.
این ویروس کور و کر شدن به افکار نورانی است، کور و کر شدن به تکرار همیشگی زندگی که در قبض و ترس هست!
نکند سربازان گمنام ترس هستیم و خبر نداریم؟
چرا که در زمان انتشار ترس (نه آگاهی) به سرعت گام برمی‌داریم.
میلم به گفتن از ترس نیست و اگر نه سخن از نقد آن و چراییت میل ما به آن بسیار است.
ای رفیق
پیش از دستان، چشمانمان را باید بشوییم انگار
قلبمان را باید بشوییم انگار
جانمان را باید آب‌یاری کنیم انگار
ای رفیق
نکند کوری و کری آفت جانمان شود و ویروس بیاید و برود و کور و کر باقی بمانیم؟
به هر حال
اگر در مسیر ترس هم گام برداریم نشان از زنده بودنمان هست
و این برایمان مملو از امید است و الهی
آن ترس‌ها نماندند و این ترس‌ها هم نخواهند ماند
چه مهر باشد و چه قهر
جانمان جاری خواهد شد
ای رفیق
نمیدانم میدانی یا نه
"ما" در هم تنیدگی من هست و شما
تو میدانی، منم میدانم
تو را ترس هست، مرا هم اندکی
مرا عشق هست، تو را هم بی نهایت
به عشق، بی‌دریغ هر آنچه که صلاحمان هست انجام دهیم که تنها خودمان می‌دانیم چه کنیم و چگونه باشیم...
