
خیال انسان فضایی است که افکار دورنش جا میگیرند، وقتی میگیم افکار یعنی کیفیتها ابتدا درون فضای خیال شکل میگیرند.
در خیالی که عشق باشه، مهر باشه، محبت باشه هیچ چیز دیگهای جایی نداره و اگر در خیالمون عشق باشه فضای خیال برای حسد، کدورت، نفرت، طمع و ... جایی نخواهد داشت.
اگر در خیالمون مواردی غیر از رویایی که داریم وجود داره قطعا عملی که انجام میدیم تحت تاثیر اون افکار قرار میگیرند.
و اگر خیال ما متمرکز روی رویای شخصیمون باشه قطعا به سرعت به سوی رویای شخصیمون خواهیم رفت.
از این رو خیال انسانی که رویایی داره خالی است از هرچیزی به غیر از رویاش.
اگر با انسانی که رویایی داره در ارتباط باشید و متوجه خواهید شد که میلی به شنیدن غیبت، خاطرات گذشته، هجویات و مسائلی از این دست نداره چون خیالش رو برای رویای خودش خالی نگاه داشته!
تمرکز کردن روی رویا به این معنی نیست که خوشی و تفریح نباید توی خیال باشه بلکه فردی که رویا داره تمرکزش روی چیزهاییست که بهش مرتبط هست.
و طبیعتا چیزهایی که به یک معلم مرتبط هست با چیزهایی که به یک ورزشکار مرتبط هست متفاوت هست.
از هر فضای خیالی آن میروید که در او هست.
در فضای خیال ما چه افکاری رشد میکنه؟!
#جستارنویسی #مصطفی_عباسی