
منظور از شوق در قندوق و لب خندون نیست قطعا، شوق کیفیتی است که میل شدیدی بوجود میاره برای حرکت به سمت چیزی که ممکنه این مسیر حرکت حتی موانع بزرگی داشته باشه، پس شوق داشتن فقط خندیدن نیست، یک احوال درونیست که شعف ایجاد میکنه، احساس باعث بودن قوی رو منتقل میکنه و...
فقط جایی که انسان شوق داره رشد صورت میگیره و همواره حرکت و تعالی رو به همراه داره، بر اساس شوقی که داریم خلاقیتمون چندین برابر میشه و سرعتمون زیاد میشه چراکه انسانی که شوق داره میخواد موانع رو یکی یکی پشت سر بذاره مثل وقت هایی که میخوایم سفر کنیم به یک جایی که خیلی دوستش داریم، سعی میکنیم همه موانع رو بزنیم کنار...
و اگر جایی هستیم که شوق نداریم، چه مجازی و چه فیزیکی، قطعا قطعا قطعا یه نقاب زدیم روی صورتمون!
وقتی جایی هستیم که دوستش نداریم بزرگترین توهین رو به خودمون کردیم و کسی که بتونه به خودش توهین کنه به بقیه هم به راحتی توهین میکنه!
پس خیلی بهتره جایی که شوق نداریم نباشیم، چون خلاقیت خودمون میره زیر سوال
نمیشه نون صاحب خونه رو بخوریم و جا نونی رو پرت کنیم
مشکلی برای صاحب خونه نداره
مشکل اینجاست به خودمون داریم توهین میکنیم.
یک انسان با تمام خوب و بدش ارزشمنده
وجود انسانیمون رو با بی شوقی به لجن نکشیم.
کجا شوق داریم، به چی، به کی؟
حتما بریم اونجا
اونجا رشد ما رقم میخوره
قطع به یقین.
#جستارنویسی #مصطفی_عباسی