
آنچه گذشت:
در قسمت گذشته به بحث و بررسی پیرامون علم به عنوان بستر و سرزمین نوآوری و چالش بزرگ موجود در تحقیقات و پژوهشها پرداختیم. در این قسمت کمی درمورد این سوال صحبت خواهیم کرد که فرق دانشآموز با دانشجو در چیست؟
یکی از اشتباهات بزرگ ما نحوه برخوردمان با طالبین علم هست. دانشجو کسی است که باید برای دانش، جویندگی کند و در این راه زحمات فراوانی بکشد. ما این مفهوم را با دانشآموزی اشتباه گرفتهایم. دانشآموز بنا بر مقتضیات سنی و شرایط نمی تواند تصوری از علم و راههای آن داشته باشد و صرفا باید با مقدمات علوم آشنا شود تا ببیند آیا توان کار علمی دارد یا نه؟ برای این امر باید او را هرطور که شده وادار کنیم تا مقدمات علوم پایهای را بخواند وخودش را در آیینه آن علوم بیازماید. حتی در رفتارمان دربرابر همین دانشآموزان نیز اشتباهات بزرگی داریم که البته ناشی از نظام آموزشی است. به طور مثال چه نیازی است که یک دانشآموز تمام دروس را به حد اعلی یاد بگیرد؟ دانشآموزی که در یک درس استعداد خوبی دارد باید آیندهاش را در آن درس ببیند و اینکه سطح علم او را با بقیه دروس میسنجیم کار بسیار اشتباهی است. یا مثلا رفتار و نوع آموزش ما با دانشآموزان به گونه ای هست که آنها استعدادهای خودشان را در آن دروس بیابند؟
علی رغم تمام اینها دانشجو باید هدفش یادگرفتن علم باشد و این راه آنقدری سخت هست که نیازی به سخت تر کردن آن با اجبارها و سختگیریهای عجیب وغریب نداشته باشیم. هیچ کس نمیتواند دریک موضوع بدون همراه شدن با علاقه قلبی خودش شکوفا شود اما آیا واقعا دانشجویان باعلاقه قلبی درس میخوانند؟تابه حال چه گامهایی در این راستا برداشتهایم؟

با یک سری منطقهای عجیب کنکور و روشهایی که اشتباه بودنشان ثابت شده است را به کار میبریم تا هرکسی نتواند وارد دانشگاههای خوب کشور شود. نتیجهاش هم میشود اینکه همان تعداد کمی هم که وارد دانشگاه میشوند با کیفیت کمتری درس میخوانند و امروزه میبینیم که بسیاری از متخصصان حتی در کارهای خودشان اشتباهات بسیار ساده ولی تاثیرگذاری را انجام میدهند. اگر ما به جامعه جوانان خودمان این حقیقت را گوشزد کنیم که هیچ کس با واحد پاس کردن و ترم گذراندن عالم به علمی نمیشود و برای عالم شدن باید ساعتها در روز درس خواند، طبیعتا تعداد زیادی به سوی دانشگاه نمیآیند و دیگرانی هم که چنین ظرفیتی را ندارند پس از مدت کوتاهی به کنار میروند و زندگی خودشان را با استعدادهای خودشان میسازند. با این کار شاید تعداد وکیلها و قضات و... ما کمتر شود ولی کیفیت آنها بسیار بالاتر میرود. این بهتر است از اینکه امروزه بسیاری با مدارک کارشناسی یا ارشدشان در روزنامهها به دنبال کار هستند. تعداد دانشجویان خیلی کمتر میشود اما کیفیت آنها بسیار بالاتر میرود. افراد کمتری میتوانند از راه علم و علم آموزی امرار معاش کنند اما این مسئله نیز اهمیتی ندارد چراکه هدف ما از استفاده از علوم، پیشرفت و نوآوری است و نه ایجاد شغل. اکثر جوانان ما مشغول به تحصیل هستند ولی واقعا چند درصد آنها دارای استعداد و علاقه به علوم هستند؟ همین نگاه شغلسازی ما به علوم بود که امروزه باعث شده تعداد جوانانی با مدارک علمی بالا بیکار هستند. همان جوانهایی که قطعا استعدادها وعلاقههایشان را زیر پا گذاشتند و به واحدپاس کردن در دانشگاهها مشغول شدند...
در قسمت آخر به بررسی دو سوال ذیل خواهیم پرداخت:
1)پژوهش چیست و چه اهمیتی دارد؟
2)یک دانشجوی پژوهشگر از کجا و چگونه باید شروع کند؟