
در قسمت اول به تعریف نوآوری از دیدگاه نوینی پرداختیم و ضمن آن به جایگاه نوآوری در دین و فرهنگ کاپیتالیسم اشاره مختصری کردیم. لزوم وجود مبنا برای نوآوری نیز بحث دیگری بودکه مطرح گردید.
پس از روشن شدن تعریف نوآوری، شایسته است به بحث دیگری درمورد بستر نوآوری بپردازیم.
نوآوری شهروند سرزمین علم است بلکه عالی ترین جایگاه را در این خطه به خود اختصاص داده است. نوآوری از طیف علم مسموع یا همان تکرار مکررات نیست. نوآوری زیرمجموعه علم مطبوع یا همان عقل است،همان چیزی که ساخته شده تا زندگی انسان را از زندگی یکنواخت سایر مخلوقات متمایز کند. از طرف دیگر بالاترین ارتباط با علم را دانشجویان یک جامعه دارند اما آیا دانشجویان ما به آن اندازهای که باید با مفهوم نوآوری آشنا هستند؟به طور خاص در علوم انسانی دانشجویان صرفا به حفظ کردن حجم عظیمی از مطالب مشغول اند و کمترین رابطهای با تولیدعلم و پژوهشهای عمیق در این حوزهها ندارند. وقتی که به فهرست موضوعات مقالهها وپژوهشها بنگریم،چیزی جز مصداقنگری صرف و بحث و بررسیهایی که اکثرا هیچ فایده عملی ندارند پیدا نخواهیم کرد. کمتر کسی درمورد مبانی رایج علوم انسانی در سطح جهان اظهار نظر میکند و درنهایت تعداد بسیار اندکی هستند که به قصد نقد مبانی پر از ایراد و ناکارآمد بین المللی قلم میزنند و ارئه راهکار میکنند.

البته معدود تحقیقات شایسته ای نیز در این حوزهها وجود دارد ولی برای شروع یک حرکتی موثر کافی نیست. نوآوری علمی نیازی به علامه بودن ندارد بلکه بسیاری از ایدههای کاربردی به ذهن دانشجویان تازهوارد میرسد. امروزه ما دانشجویان در فضای یک جامعه علمی خموده و ناتوان در عرض اندام نفس میکشیم. هرکسی در رشته تخصصی خودش اگر بنگرد، انبوهی از اشکالات و خلاهای علمی را مشاهده خواهد کرد که نیاز به اصلاح دارند اما دانشجویان ما پس از سالها مطالعه و درس خواندن هیچ حرکت عملی مناسبی ندارند و حتی زمانی که مجبور به ارائه پایاننامه میشوند ماهها فکر میکنند تا موضوعی به خاطرشان بیاید. ثمره این نوع از درس خواندنها وضعیت مدیریتی امروز جامعه میشود. ما در علوم انسانی نه تنها موظفیم که چالشهای درونی کشورمان را حلوفصل کنیم،بلکه باید تاثیرهای بسیاری در جامعه بین المللی داشته باشیم و این مهم نیازمند یک تحول بنیادین و یک انقلاب علمی است.

به نظر شما علت خمودگی علمی جوامع دانشگاهی ایران چیست؟
چرا امروزه رتبههای علمی ما در حوزه علوم انسانی انقدر افت کرده است؟
چهطور میتوانیم جوامع علمیمان را از این چالش موجود رهایی بخشیم؟
فرق دانشآموز با دانشجو در چیست؟
پژوهش چیست و چه اهمیتی دارد؟
یک دانشجوی پژوهشگر از کجا و چگونه باید شروع کند؟