
میخواهم در مورد باورها بنویسم. آنچه که به اعتقاد من ریشه موفقیت، شادی و آرامش هر فردی در زندگی است. باور به معنای اعتقاد قلبی و راسخ به حقیقت و درست بودن موضوعی داشتن است. بررسی های بسیار نشان داده است، آنچه که بدان باور قلبی داریم، چه خوب و چه بد، می تواند به واقعیت تبدیل شود. پس برای موفقیت در زندگی ابتدا باید باورهای خوب در خود ایجاد کنی تا این باورها منجر به عادات خوب شود و موثر واقع شود که به قول فلاسفه: "علم و عمل جوهرند و انسان ساز" و ایندو دو بال پرواز تو هستند.
یکی از کتاب هایی که در مورد تاثیر اندیشه بر واقعیات زندگی و شادی و موفقیت هر فرد صحبت میکند کتاب تو همانی که می اندیشی نوشته جیمز آلن است. چند خطی از این کتاب را می آورم:

همان گونه که جوانه زدن یک گیاه بدون بذر امکان پذیر نیست، هر عملی که از آدمی سر می زند از بذرهای اندیشه نشأت می گیرد و عمل هر فرد بدون آن بذرهای اندیشه نمی تواند پدیدار شود.
جان آدمی آن چیزی را به خود جذب می کند که در نهان به آن می اندیشد، همان چیزی را که دوست می دارد و یا همان چیزی را که از آن می هراسد؛
تن خادم ذهن است. از محتوای ذهن – خواه سنجیده برگزیده شوند و خواه سهواً به خاطر آیند- اطاعت می کند. اگر اوامر ذهن نامشروع باشد، تن به سرعت بیمار و فرسوده می شود. اگر اندیشه ها شادمانه و زیبا باشند، تن نیز شاداب و زیبا می شوند.
وقتی باورهایتان سست می شود، ایمانتان را از دست می دهید و ترس از شکست جای آن را می گیرد. ریشه هر شکستی در ترس است. در این زمینه توجه شما را به قسمتی از کتاب چهار اثر از فلورانس اسکاول شین جلب می کنم.

قوی باش و نترس. ترس تنها دشمن انسان ها است، ترس از فقر، ترس از شکست، ترس از دست دادن، ترس از بیماری و غیره. هر وقت ترسی به خود راه دهید حتما به آن دچار می شوید و حتما شکست می خورید. ترس، قدرت و توانی برایتان باقی نمی گذارد.
باید ایمان را جانشین ترس کنیم. زیرا ترس، معکوس ایمان است. ترس یعنی ایمان به شر، به جای ایمان به خیر. هر کلام یا اندیشهای بر ذهن نیمههوشیار اثر میگذارد؛ و با دقتی حیرتآور به عینیت درمیآید. درست مانند ضبط صدای خوانندهای بر صفحهی حساس گرامافون که هر آوا و هر لحن و حتی سرفه یا مکث او نیز ضبط میشود.
انتخاب با شماست. می توانید ترس را انتخاب کنید که در نهایت نتیجه ای جز شکست ندارد و یا ایمان به موفقیت را انتخاب کنید که مسیر پیروزی است. اگر در دل ایمان به خداوند قادر داری می توانی این ایمان را جایگزین ترس هایت کنی و بدانی که او حواسش به ما هست. در این زمینه توجه شما را به سخنرانی جول اوستین جلب می کنم که قسمتی از آن را نیز آورده ام.
امروز میخوام درباره《انتخاب ایمان》به جای《تسلیم تر شدن صحبت کنم. در طول روز ما یک انتخاب داریم که یا باور داشته باشیم خداوند《قادر》هست باور داشته باشیم که《حواسش》به ما هست و یا تسلیم ترس به جای انتخاب ایمان شویم.
ترس میگوید اتفاقهای منفی را باور کن.
- ترس می گوید اون دردی که داری همان مریضی هست که مادر بزرگت به خاطرش مرد اتفاقا برای تو هم اتفاق خواهد افتاد. ایمان میگوید آن مریضی دائمی نیست فقط موقتی اینجاست
- ترس میگوید کسب و کار خوب نیست درمانده خواهی شد ایمان میگوید خداوند روزیرسان است و همه نیازهایت را بر طرف خواهد کرد
- ترس میگوید خیلی سختیها کشیدی و هیچوقت شاد نخواهی بود. ایمان میگوید بهترین روزهای زندگیات را در پیش داری.
نکته اینجاست چیزی که روی اون تمرکز میکنیم چیزی هست که ریشه خواهد گرفت. اگر در طول روز مدام به آن ترس فکر کنیم و اجازه بدیم بارها و بارها در ذهنمان تکرار بشود میتواند تبدیل به حقیقت شود. این همان چیزی است که در کتاب مقدس آمده با این مضمون آمده: همان چیزی که برایش میترسیدم برایم اتفاق افتاد.
ممکن است بگویید: اگر این کار را کردم و باز اتفاق افتاد چی؟ میتونید با ایمان باقی بمانید چون خداوند اگر دری را ببندد در دیگری را باز خواهد کرد.
حال ممکن است که با خود بگویید که من به خدا باور ندارم در این صورت چه؟ در این ارتباط شما را به شنیدن داستانی از اینگرید بتانکور کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری در کلمبیا دعوت می کنم. او در این سخنرانی تد، در مورد اسارتش توسط چریک ها صحبت به میان آورده که بسیار تاثیر گذار است، در مورد ترس هایش، مقاومت هایش، تلاش هایش برای فرار گفته اما آنچه که برای من بسیار تاثیرگذار است قسمت سوم سخنرانی اوست که در ادامه بدان اشاره شده است:
قدم سوم برای من خیلی مهمه، و یک هدیهست که میخوام به شما بدم. قدم سوم اینه که یاد بگیریم ایمان رو پرورش بدیم. بذارید اینطوری توضیح بدم: جون فرانک پینچائو یک افسر پلیس بود که بیش از هشت سال بود گروگان گرفته شده بود. او بین ما به ترسوترین معروف بود. ولی پینچو -- من "پینچو" صداش میکردم -- پینچو تصمیم به فرار گرفت. و از من خواست کمکش کنم. تا اون موقع من دیگه یه مدرک فوق لیسانس تو تلاش برای فرار داشتم. (خنده حضار) پس ما کارمون رو شروع کردیم ولی یه مشکلی بود،
چون اول پینچو باید شنا کردن یاد میگرفت. و ما مجبور بودیم تمام این آمادهسازیها رو کاملا مخفیانه انجام بدیم. به هرحال، وقتی بالاخره همهچیز آماده شد، یک روز بعدازظهر پینچو اومد پیش من و گفت، "اینگرید، تصور کن من توی جنگلام، و دارم همینطوری دور خودم میچرخم و نمیتونم راه رو پیدا کنم. اونموقع چیکار کنم؟" "پینچو، گوشی تلفن رو برمیداری، و به اونی که اون بالا نشسته زنگ میزنی." "اینگرید، تو که میدونی من به خدا اعتقاد ندارم." "برای خدا مهم نیست. او به هرحال کمکت میکنه." (تشویق حضار) اون شب تا صبح بارون اومد.
صبح روز بعد، اردوگاه با آشوب از خواب بیدار شد، چون پینچو فرار کرده بود. اونها مجبورمون کردن اردوگاه رو خالی کنیم، و قدمرو بریم. همینطور که قدمرو میرفتیم، سردسته چریکها بهمون خبر داد که پینچو مرده، و بقایای جسدش رو پیدا کردهن، که توسط آناکوندا خورده شده بوده. هفده روز گذشت و باور کنید من هر روزش رو شمردم چون برای من عین شکنجه بودن. ولی روز هفدهم، خبر از رادیو پخش شد: پینچو آزاد بود و معلومه که زنده بود. و این اولین چیزی بود که گفت: "من میدونم کسانی که با من گروگان گرفته شده بودند دارن صدامو میشنون. اینگرید، من کاری که بهم گفته بودی رو کردم.به اونی که اون بالا نشسته زنگ زدم، و او برای من یه گروه گشتزنی فرستاد که من رو از جنگل نجات دادن." اون لحظهی فوقالعادهای بود
در انتها برای جمع بندی می خواهم یکی از گرانبهاترین جملاتی که در زندگی من تاثیر گذاشته است را بیان کنم. گفتاری که نشان می دهد چگونه افکار انسان، سرنوشتش را می سازد. عکس این گفتار را که در زیر آمده است، به دیواری در منزل زده ام و به آن می نگرم و با خود می اندیشم که برای تغییر در زندگی چگونه باید مراقب و رفتار خود بود و از افکار به رفتار و عادات خوب رسید و سرنوشت خود را تغییر داد. پیشنهاد می دهم شما نیز این گفتار را به خاطر بسپارید.

پی نوشت: امروز که این مطلب را منتشر میکنم 28 اسفند است، طبق محاسبات علم هیئت و نجوم روز هجدهم ذی الحجه در سال دهم هجری مطابق با ۲۸ یا ۲۹ اسفند بوده است، پس عید غدیر شمسی بر شما مبارک. این جملات نیز برگ سبزی تحفه درویش به دوستداران حضرت مولا علی (ع).