ویرگول
ورودثبت نام
مصطفی اسماعیلیان
مصطفی اسماعیلیانبرنامه نویس و عاشق طبیعت. سفرنامه هامو اینجا مینویسم چون سفر پر از تجربست و تجربه رو باید انتقال داد.
مصطفی اسماعیلیان
مصطفی اسماعیلیان
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

سمت طبیعت نرید چون تغییرتون میده

منبع عکس
منبع عکس

فروردین سال ۹۶ که به اتفاق دوستان نزدیکم به این نتیجه رسیدیم که همه ما به یه ریکاوری خوب ذهنی و تفریح ماندگار نیاز داریم. برنامه ویژه ما قرار شد حول طبیعت بچرخه ولی اینکه چه برنامه ای میتونست به عنوان گزینه ویژه انتخاب بشه مطمئن نبودیم. من مدت ها قبل از رسیدن به این تصمیم آخر هفته هارو به کوهنوردی اختصاص داده بودم. همین پیش زمینه باعث شد تا جرقه ای که منتظرش بودیم زده بشه پس به اتفاق دوستان تصمیم گرفتیم هر چند ماه یکبار کوله به دوش به طبیعت بریم و دو، سه شب به دور از تمدن و مردم چادر بزنیم. اجرای این تصمیم قرار نبود آسون باشه و همه ی ما اینو میدونستیم که این پیک نیک نیست پس خبری از چادر آماده، جای خواب نرم و زغال آماده آتیش نبود. هدفمون دوری از روزمرگی، چالش های جدید و ریکاوری ذهن بود. که البته سختی های این قرارمون از همون ابتدا خودشو نشون داد. پرسه زدن گرگ ها دور کمپ، برپایی آتیشی که تقریبا یک ساعت از ما زمان میگرفت، سرپناه هایی که اگه یه لحظه مراقبش نبودی بهم میریخت و جای خوابی که کاملا با تصور ما از تخت خواب فرق داشت. به هر حال این یه جور معامله واسمون بود و میخواستیم این سختی هارو در ازای یه نتیجه خوبی تحمل کنیم. همین هم شد و برناممون تا به امروز سر جاش بوده. به مرور مثل هر پروژه دیگه ای، مدیریت مسائل برامون عادی شدن و لازم نبود برای کمپ های شبانه کارهارو بین خودمون توضیح بدیم، هر کس نسبت به تجربیات قبلی میدونست که کجا برای درست کردن محل خواب بهتره یا کدوم چوب ها موقع سوختن دود کمتری تولید می کنن تا شب رو بدون سردرد سپری کنیم. زمان که میگذشت همگی کنار هم کامل می شدیم و وظایف میشناختیم.

با این حال همیشه سخت ترین جای کار آغاز یه تصمیم بود. وقتی توی خونه نشستیم و با خودمون میگیم نه الان واقعا حوصله این همه سختی ندارم. یا نه، بزار این دفعه بیخیال بشیم تا تعطیلات بعد. چند بار برناممون به خاطر همین تنبلی ها به تعویق افتاد اما وقتی یه تکونی به خودمون میدادیم و برنامه ریزی کامل میشد تقریبا نیمی از هدفمونو رفته بودیم.

اما خب همه اینا می گذشت و بالاخره سوال اینه که چی نصیب ما شد؟

این تصمیم جدا از هیجان و آدرنالین، تاثیرهای زیادی هم روی زندگیم گذاشت. همه ما بعد از اون کمپ ها نسبت به قبل احساس خونسردی و تمرکز بیشتری داریم. همیشه یه خاطره کوچیک از اون زمان ها داریم که در سخت ترین شرایط لبخند به لب هامون بیاره. دیرتر برای مسائل و گرفتاری ها ناراحت میشیم و میدونیم که همیشه بین مشکلات روزمره یه ایستگاه توقف به اسم طبیعت هست که بتونیم ذهنمونو ریکاوری کنیم. حالا این ایستگاه توقف میتونه برای هرکسی متفاوت باشه اما مهم اینه که جاش خالی نمونه.

کمپ در طبیعت واسه من جدا از این فواید روحی، خاطرات و چالش هایی میسازه که منو از روتین وار بودن زندگی نجات میده. این رو میشه بعد از دیدن کهکشان راه شیری توی آسمون شب فهمید، جایی که با اولین شهر حداقل چند ساعت فاصله داریم.

کمپینگ یکی از بهترین تصمیم های زندگیم بود. از تصمیم های خودتون واسم بگید.

همچنین میتونید منو در اینستاگرام دنبال کنید تا یه گپی داشته باشیم.

کمپینگطبیعتکوهنوردیسفرمحیط زیست
۳
۰
مصطفی اسماعیلیان
مصطفی اسماعیلیان
برنامه نویس و عاشق طبیعت. سفرنامه هامو اینجا مینویسم چون سفر پر از تجربست و تجربه رو باید انتقال داد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید