مدتهاست از روایت کردن فرار میکنم، از بازگو کردن قصه خود. حال آنکه دلیلش چه میتواند باشد به کنار؛ چون حتی فکر کردن به آنها هم میتواند دوباره همین قلم کمرنگ را خشک و الکن کند.
اکنون که تصمیم به روایت کردن میگیرم، نه چندان چپ پری دارم که برای رو کردن آس خود به میدان بیایم و نه میدانم چه هدفی میتوانم داشته باشم. اکنون تنها برای فرار از لخته شدن زمان مینویسم، برای التیام، برای آنکه این سکوت و سکون دهشتناک زندگی لحظهای دستان کلفتش را از گلوی من بردارد. اکنون فقط و فقط برای نفس کشیدن مینویسم. اکنون و تا اطلاع ثانوی.
شاید در این لحظه باید بگویم دیگر تاب آوردن زندگی سخت شده است، اما بهتر است صادق باشم و بگویم تحمل خود دشوار و حتی ناممکن شده است. نمیدانم روحی وجود دارد یا نه، اما تو گویی در وجودم چیزی بنا کرده از چیزی دیگر جدا شود؛ دیگر نمیتوانم یکپارچگی خود را حفظ کنم، اتصالات سلولی ضعیف شدهاند، نورونها فرسوده و اعضا بیرمقاند.
چه بهتر بود که اینقدر تلخ حرف نمیزدم، و باور کنید که آرزوی خودم هم همین است. تلخی در بهترین نسخه خودش تسکیندهنده، اما ضعیف است. این ضعف آشکار است، توی ذوق میزند و بعد از مدتی خودت را هم کلافه میکند. تلخی میشود همان قفس دواری که تو را درون خود محبوس میکند و تو، این موش بدبخت و فربه، هر چقدر میدوی هیچ فایدهای ندارد. اصلا مقصدی هم نمانده، حتی دیگر خبری هم از مسیر نیست تا خودت را گول بزنی و لذت ببری. اینجاست که در مییابی این است سرنوشت نهایی؛ دور باطل. در جایی از جوانی یا بزرگسالی که این دور باطل بر تو مسلم میشود، دیگر چیزی نمیماند که در این جهان رنگ داشته باشد. حال میتوانی به دویدن بیپایان ادامه دهی یا در جایت متوقف شوی؛ هیچ تفاوتی نمیکند.
