سایه‌ی مرگ

دیگر مرگ آن‌قدرها دور نیست. قبلا مرگ پدیده‌ای بیگانه بود، متعلق به دیگران، نامانوس و فرسنگ‌ها‌ دور از من و تو.

اما این وهمی بیش نیست. اکنون مرگ را در چند سانتی‌متری خودم حس می‌کنم. نه چون مرض جسمانی‌ای دارم یا هوای خودکشی در سرم است، خیر. مرگ در تمام زندگی هم‌چون سایه با من و تو هم‌قدم است، اما تازه به آن واقف شده‌ام. حضورش را حس می‌کنم، صدای نفس‌هایش می‌آید.

این‌که چگونه و در چه شمایلی می‌آید را خبر ندارم. فقط یقین دارم که غریبه نیست، نه با من و نه با اطرافیانم.

بزرگسالی خیلی چیزها را از من و تو گرفته است؛ غریزه، وحشی بودن، بی‌پروا بودن، دوری از تکلف و سرزندگی. و با همه این‌ها، بدون ترس از مرگ زیستن را هم ربوده است.

مرگ هم بو دارد و هم رنگ. از توصیف آن عاجزم، ولی حسش می‌کنم؛ در خیابان، در تنهایی‌ام. شب‌ها غلیظ‌تر می‌شود و وقتی زندگی قدری بر وفق مراد می‌گذرد، رقیق‌تر. اما حذف‌شدنی نیست.

من از مرگ می‌ترسم، این اعتراف مرا ضعیف‌تر از آن‌چه هستم به نمایش می‌گذارد، ولی صلابت چه اهمیتی دارد وقتی فنا بر زندگی‌ خیمه زده است.

ترس از مرگ می‌شود دل‌آشوبه، مشکل گوارشی، سستی کف پا، عرق ریختن غیرمتعارف و لرزش صدا و تن.

ابتدا گمان می‌کردم به این وحشت نیز، در گذر زمان، حساسیت خود را از دست خواهم داد. اما اشتباه تصور می‌کردم، مرگ هیولایی‌ست که هیچ خورشیدی، لحظه‌ای سایه‌اش را کوتاه و کم‌رنگ نمی‌کند. هست و هست و هست.

کاش دوباره مرگ لحظه‌ای امان بدهد. کاش دقایق باقی‌مانده از بازی را، بدون نگرانی از سوت داور در دقیقه نود، بازی کنیم.