
در این فاصله بین دو ترم، فرصت آزاد زیاد بود و بخش زیادی از آن را با امین به تماشای فیلم و سریال اختصاص دادیم.
شب آخر او پیشنهاد دیدن فیلم "۱۲ مرد خشمگین" را داد. من هیچ چیزی از آن نمیدانستم و حتی اسمش را هم نشنیده بودم، اما او گفت من تا به حال چهار بار آن را دیدهام.
فیلم کوتاه و دیالوگمحور بود. اینکه سراسر فیلم در یک اتاق کوچک باشد و در عین حوصله مخاطب سر نرود، نکته قابلتوجهیست.
اساس این فیلم بر منطق، استدلال و عدم قطعیت عالمانه استوار است. فردی که تلاش میکند نقصهای ذهنی خود در یک مسئله را بشکافد و بقیه را هم به این امر مهم دعوت میکند.
این فیلم جنبه سخت دعوت مردم به تفکر را نشان میدهد که در ابتدا فرد تک و تنهاست، اما به مرور و با سماجت خود، کرم تفکر کردن را در جان بقیه هم میاندازد و موفق میشود.
هر چند که از نظر نمادشناسی و تعمیم اتاق به جامعه، پایان فیلم بازتاب یک آرمانشهر است که در نهایت همه به تفکر درست روی میآورند و این مسئله با نمود بیرونی آن در جامعه چندان همخوانیای ندارد.
در نهایت، این اثر سوای از اهمیت سینمایی، از وجه عقلی نیز بسیار مهم، قابلتوجه و تماشاییست.