ویرگول
ورودثبت نام
jenabe_mim_re
jenabe_mim_reدارم از گاه و بیگاه خودم می نویسم
jenabe_mim_re
jenabe_mim_re
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

تو بیا تا که جهان تازه شود

بسته ام خود را به خیالی که تو بیایی
و دلم شاد شود
لب به خنده باز شود
پس از این همه شب
صبح شود
جان تازه بدمد در رگ این گلدان ها
و پر از گل شود
سوت و کور است دل
به صدای تو شاید
بشنود آواز مرغی را
چه امیدی
که پس از مرگم حتی
نشنوم از زیر خاک صدای قدمت را
بشکفد بر سر خاکم
گل لبخندم

۷
۰
jenabe_mim_re
jenabe_mim_re
دارم از گاه و بیگاه خودم می نویسم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید