بسته ام خود را به خیالی که تو بیایی
و دلم شاد شود
لب به خنده باز شود
پس از این همه شب
صبح شود
جان تازه بدمد در رگ این گلدان ها
و پر از گل شود
سوت و کور است دل
به صدای تو شاید
بشنود آواز مرغی را
چه امیدی
که پس از مرگم حتی
نشنوم از زیر خاک صدای قدمت را
بشکفد بر سر خاکم
گل لبخندم