زندگی

زندگی، مداخله‌ی عجیبِ اتفاق‌هاست؛ لمس‌های رویاگونه‌ای که با بود و نبودِ ما توافقی ندارند.

آیا می‌شود این همه «گاه و بیگاهِ» مکرر را جمع کرد و گریخت؟ به جایی فراتر از زمین و آسمان… شاید درونِ چشم‌های یک مخاطب. جایی که آدمیان از سنگینیِ خلقتِ خویش خسته شده‌اند.

خیابان‌های این شهر، آمیخته به وسوسه و خیال‌اند؛ و من می‌خواهم، تنها و غریب، از این «روزمرگیِ علیل» سر بکشم. می‌خواهم فلسفه‌یِ «هیچ» را با کوچک‌ترین ذره‌ی هستی، به مستی بکشانم.

بیا برویم… به همان ناکجاآبادی که در آن، اعتبارِ هیچ فلسفه‌ای، به اندازه‌ی تپشِ یک ثانیه از «بوسیدن» نیست. جایی که کوچک‌ترین ذره‌ی هستی، سنگین‌تر از تمامِ کهکشان‌های بی‌نام است. همان‌جا، در مستیِ این حضور، بی‌خیالِ جهان…