شایدهزار یک شبی دیگر
جنگ هنوز ادامه دارد؛ اما در روح مردم سرزمین من، هر وقت اسم جنگ می‌آید، یاد افغانستان می‌افتم. اینجا ایران است؛ شاید دورترین اتفاقِ جهانِ هستی.
تابستان از نیمه گذشته؛ انگورها رسیده‌اند و زیتون‌ها دارند آماده‌ی تقدیرِ الهی می‌شوند. مرداد عجیبی است؛ کلمات برای رسیدنِ خرمای جنوب تعریف ندارند. آسمان گاهی ابر است، گاهی سکوت، و گاهی تنهایی.
مردم غمگین‌اند. همه‌چیز در حال تغییر به سمت زوال است؛ شاید این سرزمینِ من باشد، جایی برای شعر، برای قصه‌ها، برای رنگ‌های کویریِ گرم، یا آفرینشِ گیسوی باران در امتدادِ هستی‌های بی‌پایان.
دوست دارم از نقطه‌ها و خط‌ها جدا شوم. دوست دارم اقتباسِ عجیب‌ترین کشف‌هایِ مردمانِ جهانِ دیگر باشم.
کاش مفهوم‌ها این‌قدر سخت نبود. کاش یک خطِ جدید ابداع می‌کردم؛ می‌نوشتم و می‌نوشتم تا هیچ‌کس متوجهِ کلماتم نشود؛ مثل جادویِ «هیچِ» گم‌شدۀ مردمانِ دور و خسته.
و دوباره و دوبارگی‌های بی‌پایان… در کلمات، در دارو، در مرگ؛ در زن‌ها و مردهایی که در انزوای دریاها، در سرطانی بی‌پایان می‌میرند؛ در این رستگاریِ مبهم، در خدایی که در «هست‌ها»
م شده است.»
