چون جلال الدّین، جلایِ دل نمود
گوشِ غیب، حاجتِ قلبش شنود
پس بیامد شمس ناگه در رهگذار
یک کلام گفت و نمودش زارِ زار
بحرِ جانِ مولوی ز انوارِ آن فرخنده رو
گشت پرتلاطم، سخت در جستجو
بس مبارک گشت بر آن دیده ها
همچو دو دلداده یِ از هم جدا
جانهایِ به ظاهر مستقل
گردیدند ز نور عرفان مشتعل
آنچنان نوری که برده تاکنون
صدهزاران عقل را تا مرزِ جنون
گفت شمس ای شه و سلطان دین!
دور ریز دیگر هرچه بودی پیش ازین!
بایدت بهرِ تو روزی رسد از آسمان
نیست در آن کتب جز گفتمان
رو رها کن آن قیل و آن قال را
مبتلا هرگز نگشتی و ندیدی حال را
گر شبی بر زورقِ عشقش گردی سوار
می نیابی دیگر از فکرتِ رویش قرار
شد جلال الدّین محرمِ اسرارِ ناب
پشتِ پا زد بر مسند و مال و کتاب
خط کشید بر اسم و رسم و آبرو
کرد خود را فدایِ راه حق بی گفتگو
سرسپرد و دل سپرد و بی امان
در سماع و رقص بود او یا دف زنان
می رسید از عالمِ بالا برایش مائده
می رسید بر زبانش شعرهایی پرفایده
بذرِ عشق می پاشید دیگر بر جایِ ترس
می نمود هر دم طرب در جایِ درس
قرن ها بگذشته و در هرجایِ جهان
شور می آفریند شعرهایش در هر زبان
هجر و فرقت، مستی و عشقی بی منتهیٰ
شد دیوانی از غزل در وصفِ آن شمس الضحیٰ
مثنوی و داستان هایی پر رمز و راز
همچو نی می نوازد، نغمه های دل نواز
ترجمانِ تازه ای ز قرآن، آمد پدید
زندگی نیز رنگِ معنوی بر خود بدید
#فرشته_سنگیان
@moshtagheparvazfereshtehs