ضیافت های باشکوه کاخ شعر و ادب پارسی را نیک بنگر! به راستی کدام ضیافت می تواند تو را اینچنین, به خلسه های جانفزا و خیال های دلگشا فرا بخواند؟ کدام مأدبه می تواند کامت را تنها با واژه, شیرین نماید؟ کدام باغبان می تواند سخاوتمندانه, تو را به تفرج در بوستان خویش دعوت کند؟ برشمار که تا به حال, با چند شعر در عالم معنا و رویا به پرواز درآمده ای؟ چه شعرها و غزل ها که با تو همدلی ها نکرده اند و از پس آن چه رهایش ها که نصیبت نگشته است؟ نگاه کن آنهمه دیوان که به روی رف نهاده ای, با چه سازها و چه سوزها که همراهی ننموده اند؟ حال اذعان بدار که در کشاکش روزگار, آن دفاتر به نظم درآمده و آن نثرهای گهربار چه زخم ها که از پیکره های خسته ی آدمیان, مداوا ننموده اند! ای بسا رسالت سترگ شعر و ادب, همین آرام نمودن ها باشد که گاه با زمزمه و تکرار یک شعر چنان خاطرت شادمان می گردد که سبکبال و رها و با هزار امیدوار, توان قدم برداشتن می یابی در مسیری متعالی! چه قدرتی دارد شعر و ادب ایران زمین که ادب دوستان از سرتاسر جهان, ترجمان آن را خواستارند و سالکان, مشتاق کشف معانی و اسرار؛ تا حالی یابند از برای سیر در آسمان! درود بر نی های نیستان ادب, که سوختند و نوای شان همچنان تسکین دهنده ی دل های آدمیان است.
فرشته_سنگیان