و ما را زمانی می رسد که طاقت بریده و بی قرار می شویم! با خود می اندیشیم که دیگر غصه ها و مصائب راه نفس ما را بسته و به انتهای راه زندگی رسیده ایم!
آنقدر دلسرد می شویم از هر چه در اطراف ماست که حتی یادمان می رود که پیش تر نیز بارها پیش آمده که بلایای بسیار را از سر گذرانیده باشیم و از پس آن، روزهایی آرام و رخدادهای شیرینی هم تجربه کرده باشیم!
حال، باز از پس نسیانی دراز مبتلا به دردی شده ایم که امان مان را بریده است. شبانه روز شکوه از سختی ها داریم و ناتوانیم از پیمودن ادامه ی راه!
در این بحبوحه و در نهایت سرسام درونی و در اوج شدائد روزگار، نوری به ناگهان در قلب ما شعله ور می شود و سرتاپای ما را گرم می کند؛ به خود که می آییم حس می کنیم از زیر آپاری مهیب نجات یافته ایم و سرتاپای مان را آرامشی عجیب فرا می گیرد!
حال مان که بهتر می شود؛
با خویشتن عهد می بندیم که از این پس به جای بی رمق بودن و با ناامید گام برداشتن بایستی با صلابت و امیدوارانه به راه خود ادامه دهیم.
گویی خورشید سعادت بر زندگی ما تابیدن گرفته و سرمای نخوت و یأس را از ما فرسنگها دور ساخته است!
دیگر ابواب رحمت که تا پیش ازین در نظرمان بسته می نمود؛ را گشوده می بینیم! آنچنانکه به افق های نوینی رهنمون می شویم با توانی بسیار و اشتیاقی وافر!
تا بدانجا که وقتی گشوده شدن گره ها را از کار خویش می بینیم؛ اهتمام می ورزیم که گره از کار دیگران نیز بگشاییم! به هر طریق که بتوانیم و اگر میّسر باشد با قدم یا قلم خویش؛ مشکلی را حل نماییم!
یاد باد پیر بزرگ بلخ که به حق از
کیمیاگری ها و میناگری های خالق یکتا سخن می راند:
«اینچنین میناگریها کار توست
اینچنین اکسیرها اسرار توست»
#فرشته_سنگیان