قلم، تشنه است به نوشتن از پس نوشتن؛ دوات می خواهد آن هم دواتی از جنس شوق و سپس پر شور و چالاک و سبکبال، روان می گردد بر روی کاغذ و می نگارد و می نگارد!
گویی اسبی شده و صفحه را میدان تاخت و تاز خویش می داند! با قامتی برافراشته خستگی نمی شناسد و چون سیراب گشته ی میکده ی عشق است، گاه به پابوس خورشید می رود و گاه به سجود از برای معبود!
گاه بر فراز قله ی قاف معرفت است و گاه در نشیب دره ی دانش!
آسمان نورد است و مکان و زمان نمی شناسد! طوفان به پا می کند در معرکه ها و غلیان می کند در هنگامه ی عاشقی!
قلم، عزم خویش جزم می کند تا صفحه را مزین کند به نام مهر!
قلبش، آکنده است از حال و هوای روح های بی تاب و مشتاق است به عرضه ی راز به آنان که مقیم منزل یار هستند!
قلم، دوری می جوید از باتلاق کذب و جویای صدق است و از دل می نویسد، از خرد، از شرافت و می شکافد پرده در پرده از زیبایی!
قلم، در خود فریادهای خاموش بسیار دارد و از پس سکوت بسیار، بر روی کاغذ طغیان می کند و به شیوایی ردپای عشاق را پی می گیرد تا به ژرفای مقام عاشقی دست یابد!
قلمی که از آن نیک اندیشان است؛ از گزند ریا و تلبیس و تدلیس به دور است و جان فدای پاکی هاست!
#فرشته_سنگیان