و در آغاز، تنها کلام بود و چه زیبا فرمود:
کن فیکون!
یاخته، شرف زیستن یافت و جایگاهی در هستی پیدا نمود!
به ممارست زیستن آموخت و تنفس کرد و در اجتماع یاخته ها، به تدریج حرکت نمود و هم مسیر با اهداف متعالی دیگر یاخته ها از برای وجود هم گام شد!
روزگاری در جمع نباتات راه یافته بود و روزگاری در هیئت جانور حاضر شده بود و اینک قرار بود کالبدی از برای یک انسان گردد!
ذوق و شوق وجودی متعالی یافتن و حتی از آن نیز برتر، در نقش اشرف مخلوقات ظاهر گشتن به او شور تطور می بخشید!
بسیار مراقبت می نمود از یاران خود که هماهنگ و دقیق عمل نمایند.
شرایط سخت را تاب می آوردند و در برابر آسیب ها شجاعانه عمل می کردند تا مبادا به پیکره صدمه ای وارد شود.
تلاش بی وقفه و شکیبایی و قدرت عمل خود را از نیروی لایزال دریافت می کردند، مانند آن بذری که در زیر سنگینی و فشار خاک و گل، زمین را شکاف می دهد و سبز می شود و قد می کشد و تحولی حیرت انگیز در مسیر رشد و نمو خود دارد.
یاخته ها همچون نوازندگان سازهای مختلف در یک ارکستر به بهترین شکل عمل می کنند تا موسیقی زیبایی را آن هم در حد یک شاهکار ایجاد نمایند و مخاطبین خود را مشعوف و محظوظ نمایند.
شگفت تر آنکه پای که در مسیر می نهند، خود راه به آنها می گوید که چه باید بکنند!
سرانجام آنها در وادی فنا خود را فدا می کنند و تنها یک وجود نمایان می شود و نفس می کشد و به سوی تکامل خویش حرکت می کند تا قابلیت یابد در برابر خالق خویش سر به سجده نهد!
#فرشته_سنگیان
#متن_ادبی #فارسی #ادبیات_پارسی
#زیستن #وجود
#فرشته_سنگیان