چشم را مرتبتیست والا؛ از آن روی که از بالاترین افق نظارت دارد بر هستی و از آنجا که بلندای نگاهش ستودنی ست می توان گفت که چشم، بر دیگر اعضای بدن رجحان دارد.
زینت چشمان، دیدن دیدنی هاست و چون جز یار، چیزی دیدنی نیست آدمی به تدریج می آموزد که جز به یار نمی باید نگریستن!
و در نهایت جملگی ذرات وجود را تشرف جستن به مقام چشم، آرزو ست!
به وقت هجران، جان در تلاطم است تا یار را بیند و در آن حال است که شکوه گر و جستجوگر می گردد در تیه بی قراری!
و چون به ضیافت دیدار رسد، با آنکه شوقی وافر بر چشمان ارزانی می گردد؛ ولیکن تمام وجودت را لبریز از شعف و شادمانی می بینی!
و دیده سیری ناپذیر است به وقت نگاه!
و مباد آن زمان که دیده تشنه ی دیدار باشد و یار، غایب!
سوز و تعب و اندوه فراق؛ روحت را می روبد از تیرگی ها تا قلبت را به لطافت برگ گلی حس کنی که با شبنم صبحگاهی طراوت یافته و عطرش را نسیم به کوی یار رسانیده!
زین پس با چنین چشمی، چشم دل را به زیور یادش می آرایی و می بینی که آرام آرام اشکهایت جاری می شود!
خوشا یاد یار حقیقی که مقیم دل گردد و از آن بروننشود!
و چون سراپا چشم شدی، یقین می یابی که دیگر رسالتت را به نکویی انجام داده ای!
#فرشته_سنگیان