چون به گلشن شوی؛ زنبورهای بسیار بینی که اطراف گلها در حال جمع آوری شهدند! آنها بی وقفه زمان خود را به شیرینی می گذرانند و در حقیقت، زنبورها مشغول کارند! آدمی وقتی تلاش بی وقفه ی آنان را می نگرد به تأمل فرو می رود که چرا با زبان و دست و پای خود کاری نکند! ذکری بگوید تا دلش آرام گیرد، دست نیازمندی را گیرد و گامی بردارد تا دلی را شاد گرداند! هر آفریده ای به کاری مشغول است و رسالتی بر دوش دارد! انسان هم به نیکی رسالتش را می داند ولی افسوس که در این مسیر، بسیار دچار غفلت و وسوسه و رخوت می گردد. ابری که باران می آورد و دستی که بذر می کارد؛ در کارگاه هستی با هم سرودی موزون سرمی دهند! دلی که با شفقت بر خوان کرم خویش مستمندی را پذیرا می شود؛ نغمه ی شادی در ملکوت پخش می کند! جهان محتاج است بدین گونه نغمات، زیبایی ها و هم دلی ها! در دل مردمان، زخم هایی هست که باید با دستان طبیبان الهی بر آنها مرهم نهاده شود! بهار و تابستان و پاییز و زمستان، بسترهایی هستند از برای رسیدن میوه های دل ما! تا چه باشد احوال دل و مراقبت و شیوه ی ما باغبانان؟!امید که محصولات دلها، مرغوب و با طعمی شیرین به هستی تقدیم شود و به دور از هر نوع آفت و آسیبی! و ردای عشق پوشیم و نوای عشق سردهیم! و ای کاش هر یک از ما در خود آرمانشهری آباد بنا نماییم تا کنار هم و با دلی خوش در مدینه ای فاضله زندگی کنیم.
#فرشته_سنگیان