از پاییزی که ندیدمت، رفتار پاییز با من فرق کرده! مثل مادری که می خواهد از سر دلسوزی حواس بچه اش را پرت کند تا دردی را فراموش کند، مرا فریب می دهد! تا آنجا که می تواند چشمان مرا به دنبال زیبایی هایش می کشاند از کفپوش رنگ به رنگ جاده ها گرفته تا تک برگی که در باد به اینسو و آن سو می رود تا بالاخره بیفتد! یا در باران های بی تاب و پرشتابش آنقدر مرا غرق می کند و یک دفعه که باران بند می آید از ترس آنکه من متوجه چیزی شوم، باز مرا برمی دارد می برد تا با چیدن و خوردن چند میوه ی نوبرانه از درختان بتواند مرا لحظاتی به خود مشغول کند. به خودم که می آیم می فهمم دارد مرا می پاید که به تو فکر نکنم؛ از این کارش چندان خوشم نمی آید هرچند بگوید که می خواهد هوایم را داشته باشد! من هم پنهان از او درست وقتی که او می رود برایم کمی عرقیجات گیاهی بیاورد تا سرما نخورم، آرام آرام به سراغ گنجینه های مدفون در فراسوی درختان زرد و نارنجی می روم...
خش خش برگها و بادی که آنها را مثل شال گردن به دور خود می پیچد، در جانم دلهره انداخته ولی نور امیدی در دل دارم که بالاخره پیدایت می کنم!
جلوتر که می روم، می بینم که جلو می آید و با شفقت بسیار مخلوط چند عرق گیاهی را به دستم می دهد! می دانم که فهمیده چه در سر من می گذرد، اما به روی خودم نمی آورم! با مهربانی سری تکان می دهد و آهی می کشد و آن وقت بر من نسیم خنکی می وزد! با چهره ای سرشار از طمأنینه و وقاری بی حد؛ همزمان با صدای به هم خوردن برگها نجواکنان در گوشم می خواند که خیالت راحت؛ جای او امن است!
و من بغضم را با نوشیدن جرعه به جرعه از آن عرقیجات آرام فرو می برم سپس بر روی نیمکتی که تا نیمه در زیر برگ های زرد و سرخ پنهان شده بود هاج و واج می نشینم! تنهایی وصف ناشدنی و سهمگینی را احساس می کنم ولی نمی خواهم که حضورم، بیش ازین آزارش دهد! و بعد در اوج دلتنگی، نفسی عمیق می کشم و به خورشید خیره می شوم!
#فرشته_سنگیان